Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Ίου Ιου (Μάρω Μαρκέλλου)



Γαμώ το μου, ο διάολος να με πάρει
πάλι πέρασα ένα βαθύ κόκκινο φανάρι
μα δε φταίω εγώ, ήταν ίδιο το φεγγάρι
με πανσέληνο κι όποιος το βλέπει μου κορνάρει.

Τ' αυτοκίνητα πομπή του μαύρου ελέους
και φορτώνονται αλήτες και νοικοκυραίους
και στριμώχνονται στη μαύρη λεωφόρο
κάνουνε ζιγκ ζαγκ για να περνάει τ' ασθενοφόρο.

Κάτι σφυρίζει. Είμαι εγώ ένα τραγουδάκι
κι η γη γυρίζει, με ζαλίζει πιο πολύ
κάτι κάνει ίου ίου....
κάποιοι ήρθαν προς τα εδώ με το κρεβάτι ενός φορείου.

Τι άλλο, τι άλλο σήμερα θα δω.

Έχω κουραστεί, σα να κοιμάμαι σε τσιμέντο
κάθε βράδυ το κρεβάτι μου φρενάρει να σωθεί
κι έχω πειστεί, μ' ένα ασημένιο ντοκουμέντο
στο σκοτάδι ένα κομμάτι απ' το φεγγάρι θα κρυφτεί.

Που την πάτε! Αφήστε την, κοιμάται
λίγο να ξεκουραστεί.

Όχι, μη! Μη την ξυπνάτε
τα νοσοκομεία φοβάται
κι η καρδιά της θα πιαστεί.

Καλησπέρα σας και καλή πρωτοχρονιά να έχουμε...Σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα τραγούδι μιας νέας τραγουδοποιού η οποία με μία παιδικότητα στον στίχο και με λιτή αλλά εμπνευσμένη μουσική έχει καταφέρει να ξεχωρίσει από τον σωρό των νέων τραγουδοποιών που μας περιτριγυρίζουν. Αναφέρομαι στην Μάρω Μαρκέλλου η οποία μετά από μία αποτυχημένη απόπειρα να συμμετάσχει στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης βρίσκει στον δρόμο της τον Φοίβο Δεληβοριά και από το πουθενά ξεκίνησαν συνεργασία και μετά από λίγο καιρό και μερικά live ήρθε και ο πρώτος της δίσκος με παραγωγό τον Φοίβο. Ο δίσκος με τίτλο "Κορίτσι για σπίτι" που περιλαμβάνει και το σημερινό μας τραγούδι πρόκειται για έναν πάρα πολύ ωραίο δίσκο με μουσικές επιρροές από διάφορους χώρους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το "Ballada por un catalan" που φέρνει αρκετά σε flamenco και δείχνει μία βαθύτερη, κάπως καρμική σχέση της Μαρκέλλου με την Ισπανία. Ας έρθουμε όμως στο "Ίου ίου" ένα τραγούδι εφιάλτης όπως έχει δηλώσει και η Μάρω. Συνήθως τα τραγούδια της είναι βιωματικά αλλά αυτό το έγραψε σαν να είχε βγει από όνειρο. Ωστόσο μέρες που είναι (να περάσουμε και ένα μήνυμα) θα βρεθούν πολλοί από εμάς στην κατάσταση που περιγράφει το τραγούδι. Και μιας και ποτό και οδήγηση δεν πάνε μαζί, για να μην τρέχουμε στα νοσοκομεία ας αφήσουμε το αυτοκίνητο ας κρατήσουμε το ποτό και ας πάρουμε ταξί. Ελπίζοντας να μην είναι ο ταξιτζής αθεράπευτα ρομαντικός σαν τη Μάρω και μπερδέψει το κόκκινο φανάρι με το φεγγάρι...
Ακούστε το



Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Χριστούγεννα (Φοίβος Δεληβοριάς)



Χριστούγεννα
Δεν περιμένω όμως τίποτα πια
Τον Άι Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά
Κι ειν' ένας πρώην Έλλην αριστερός
Ένας θνητός
Με τ' όνειρό του δίχως στέγη καμιά
Και το ανοιξιάτικο κορίτσι μαμά
Πλακώνεται απ' τη συνταγή την παλιά
Οι μυρωδιές θυμίζουν κάτι βαρύ
Κάποια πληγή
Που απλώς δεν θέλουμε ν' ανοίξει ξανά

Χριστούγεννα
Τα πλεϊμομπίλ μου είν' εξαιτίας μου κουτσά
Σβησμένα στη σαμπάνια βεγγαλικά
Ίσως για κάποιους να 'ναι ακόμα γιορτή
Μα ποιοι ειν' αυτοί;
Ζουν σε θερμοκοιτίδες ή σε χωριά;

Χριστούγεννα
Κι ό,τι αρχίζω μου πηγαίνει στραβά
Πάντα με πάει σ' ενός σταυρού τα καρφιά
Και πότε-πότε τα καρφώνω κι εγώ
Σε άλλον αμνό
Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θα 'ναι ξανά

Χριστούγεννα
Κι εσύ τι θες απ' τη ζωή μου ξανά;
Με τα λαμπιόνια σου τα θανατερά
Και το φιλί σου πάντοτε αποδεκτό
Πως σε μισώ
Θες να 'σαι η ίδια και ν' αλλάζω εγώ
Με θες προσωπικό σου δημιουργό
Μη λες πως μοιάζω με τον Ντόναλντ εγώ
Λάμπω εγώ
Μα μ' ένα σπότλαϊτ που δε μου είναι αρκετό

Χριστούγεννα
Τι φταίω που αν λείπεις η ζωή μου διψά
Το γαϊδουράκι της τραβάει αργά
Να βρει ένα πανδοχείο νυχτερινό
Να 'ναι ανοιχτό
Ή έστω μια φάτνη να χωράει το κενό

Χριστούγεννα
Χωρίς αυτά ο χρόνος δεν ξεκινά
Βοσκούς μαζεύω, μάγους από μακριά
Γιορτάζω για ν' αλλάξουμε οριστικά
Χρόνια πολλά
Χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια

Γεια σας, οι γιορτές πλησιάζουν απειλητικά έτσι κι εγώ ακολουθώντας τις τάσεις των γιορτών ανεβάζω ένα από τα καλύτερα χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Ας αφήσουμε για λίγο τα "Χριστούγεννα" της Βανδή και του Φοίβου και ας πιάσουμε τα "Χριστούγεννα" του Φοίβου Δεληβοριά. Από τον δίσκο "Ο Καθρέφτης" μαζί με πολλά άλλα πανέμορφα κομμάτια μας έρχεται και το σημερινό μας κομμάτι. Αληθινό, μελαγχολικό και επίκαιρο όπως μας έχει συνηθίσει τόσα χρόνια ο Φοίβος Δεληβοριάς. Ο Φοίβος που βρέθηκε να έχει δάσκαλο τον Ορφέα Περίδη. Ο Φοίβος που στα 15 του χρόνια χτυπάει την πόρτα του Μάνου Χατζιδάκη και του παρουσιάζεται σαν συνάδελφος του και μετά από λίγο καιρό κάνουν μαζί τον πρώτο του δίσκο με τίτλο "Παρέλαση" κάπου στο 1989. Ο Φοίβος που μέσα από ένα μείγμα πρωτότυπης στιχουργικής και ωραίων μελωδικών γραμμών έχει καταφέρει να έρθει ουκ ολίγες φορές κοντά μας. Ας απολαύσουμε χωρίς πολλά λόγια, χωρίς πολλά λαμπάκια, χωρίς πολλά πολλά το τραγούδι του Φοίβου και ας περιμένουμε για άλλη μια χρονιά τα ... Χριστούγεννα.

Υ.Γ. Ξέχασα να αναφέρω μία πολύ ωραία ιστορία για το εν λόγω τραγούδι που είχε αναφέρει ο Δεληβοριάς σε συνέντευξη του στο δεύτερο πρόγραμμα πριν κάποια χρόνια. Το είχε γράψει όταν ήταν στο στρατό, όπου του είχε ζητηθεί από τον τότε Διοικητή του να συνθέσει ένα χριστουγεννιάτικο κομμάτι για την γιορτή που θα γινότανε στο Κ.Ψ.Μ και ως αντάλλαγμα θα έπαιρνε και 7 ημέρες τιμητική άδεια. Έκατσε λοιπόν ο άμοιρος ο Φοίβος να γράψει το τραγούδι και βγήκε αυτό το αριστούργημα που όπως μπορείτε να φανταστείτε δεν του έδωσε την πολυπόθητη άδεια...


Ακούστε το


Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Στην Αιωνιότητα

Να ξυπνήσω πεθαμένος και να μ' έχεις αγκαλιά,

θα ήμουνα ευτυχισμένος τι κι αν ήμουν μακριά.

Θα ήμουνα εγκλωβισμένος μα χαρούμενος ξανά,

αφού το δικό σου χάδι θα ένοιωθα παντοτινά



Και τα μάτια μου θα κλείσεις με ένα άγγιγμα απαλό,

τον σταυρό μου να κρατήσεις να τον έχεις φυλαχτό.

Στη χλωμή μου όψη τώρα βλέπεις όλη τη ζωή,

που εσύ μου είχες χαρίσει κι έγινε μοναδική.



Το σκοτάδι δεν θα απέχει πια καθόλου από το φως

και τα βράδια που κοιμάσαι θα έρχομαι πιο ζωντανός.

Σαν σκιά μες
το σκοτάδι, σαν αέρας απαλός,

σαν ανέμελη φιγούρα που την έστειλε ο Θεός.



Δεν μπορείς να πιστέψεις πως ο Θάνατος είναι η ζωή.

Αιώνια κουβέντα χαμένη σε σιωπή νεκρική.

Δεν μπορείς να πιστέψεις πως έτσι θα είμαι πάντα εκεί.

Αγγέλου σημάδι θα έχει κάθε φιλί.

Καλή σας μέρα. Όπως σας έχω υποσχεθεί κάθε περίπου δέκα αναρτήσεις θα ανεβαίνει κάποιο τραγούδι είτε δικό μου είτε όποιου φίλου επιθυμεί να ανεβάσει κάτι δικό του. Μιας και προς το παρόν η προσπάθεια που γίνεται να ανεβαίνουν στίχοι και μουσικές από διαφορετικά άτομα με διαφορετικές καλλιτεχνικές επιρροές δεν έχει την αναμενόμενη ανταπόκριση ανεβάζω πάλι μόνο τους στίχους από ένα δικό μου τραγούδι με τίτλο "Στην αιωνιότητα". Λίγο οι γιορτές που έρχονται, λίγο ο καιρός που χάλασε απότομα (αν και μας αρέσει) δικαιολογούν πιστεύω την μελαγχολική ατμόσφαιρα του τραγουδιού. Οι συγκεκριμένοι στίχοι είχαν γραφτεί σε μία περίεργη φάση της ζωής μου και απλά τώρα τους ανέσυρα αναπολώντας τις τότε σκέψεις μου. Περιμένω με ανυπομονησία τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σας.




Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Αν έχω μάθει κάτι (Ladose)



Αν έχω μάθει κάτι από τη ζωή ως τώρα
Είναι πως τίποτα κανείς δε σου χαρίζει
Κι όταν η δύσκολη κοντοζυγώσει ώρα
Καθένας μόνο για την πάρτη του φροντίζει

Είναι ο νόμος της ζούγκλας θες δε θες
Και δεν επικρατεί μονάχα στις τέσσερις γειτονιές
Υπάρχει γύρω σου, μέσα σου και ζεις με αυτό
Γιατί έκανε ξενιστή τον ίδιο σου τον εαυτό

Δεν αμφιβάλω
Ούτε έχω ψευδαισθήσεις
Σήμερα είσαι αδελφός μα αύριο μπορεί να με πουλήσεις
Και ξέρεις κάτι? Δεν βγάζω την ουρά μου απ' έξω
Πιθανότατα εγώ να 'μαι ο πρώτος που θα στη παίξω

Έτσι είσαι και συ, έτσι είμαι κ εγώ
Τουλάχιστον έχω το θάρρος να το παραδεχτώ
Κι αν για κάτι μπορώ να' μαι περήφανος ως τώρα είναι πως τον Αλέξανδρο στα μάτια ακόμα τον κοιτώ

Ευτυχώς
Φαντάζεσαι να ήταν αλλιώς?
Δεν θα' χε υπάρξει ποτέ ο Φιλόλογος Ραψωδός
Γιατί αυτός είναι η περσόνα που έχω φτιάξει από φως
Να μου τα χώνει στα σκοτάδια για να μένω σωστός
Όταν κινούμαι λάθος, όταν κινούμαι σκάρτα
Όσα είμαι σαν προσωπικότητα στα raps μου παρ' τα
Κι όσο
Μπορώ ακόμα το λόγο μου να ορθώσω θα παλεύω μπας και κάτι μπορέσω να κατορθώσω

Αν έχω μάθει κάτι
Είναι πως σε ταλαιπώρησα πάρα πολύ εαυτέ μου
Αν έχω μάθει κάτι
Να' σαι σίγουρος πως δεν θα το βγάλω απ' το μυαλό πότε μου
Αν έχω μάθει κάτι
Είναι πως ό,τι κι αν έχεις περάσει πότε δεν είναι πολύ αργά
Αν έχω μάθει κάτι
Κλείσε τα μάτια και ακολούθα την καρδιά

Εγώ πάλι από την άλλη
Αυτό που' μαθα από τη ζωή είναι ότι δεν είναι και πολύ μεγάλη
Επαναπαύεσαι
Αφήνεις το χρόνο σου να κυλάει
Κι όσο το κάνεις ακριβά αυτός μαζί σου γελάει

Ώσπου
Ένα πρωί ξυπνάς και βλέπεις πως τα πράγματα δεν είναι όπως θα 'πρεπε να ήταν και αντιδράς σαν να σου πήρανε το φως σου και ψάχνεις τον κλέφτη
Ο ένοχος είναι μπροστά σου φτάνει να κοιτάς τον καθρέφτη

Το ένοιωσα από πρώτο χέρι
Γι' αυτό κανείς δεν μπορεί να μου πει πόσο πονάει για δε ξέρει
Κάθε τρία χρόνια να γυρίζεις πίσω και να βρίσκεις μόνο λάθη
Κι ακόμα απ' αυτά να μην έχεις μάθει

Η ζωή μου αγκάθι
Δεν τη νίκησα
Αυτό δεν πάει να πει πως συμβιβάστηκα
Απλά τη συνήθισα
Και αν λύγισα εσκεμμένα ήταν γιατί ό,τι έγινε δεν μπορούσα να το φορτώσω αλλού
Μόνο σε μένα

Κράτα τα λόγια μου
Είναι ό,τι μου έχει μείνει
Είναι αρχή απ' το μηδέν ξανά και ό,τι θέλει ας γίνει
Όσο υπάρχουνε άνθρωποι που σε αγαπάνε αξίζει να ξυπνάς
Κάθε πρωί δυο ματάκια να σε κοιτάνε

Γι' αυτούς το γράφω γιατί ξέρω θα με νοιώσουνε
Κι η αγκαλιά δίπλα τους δεν θα μου λείψει
Προτιμώ να ζήσω πέντε χρόνια στη χαρά παρά πενήντα χρόνια να με πνίγει η θλίψη

Αν έχω μάθει κάτι
Είναι πως σε ταλαιπώρησα πάρα πολύ εαυτέ μου
Αν έχω μάθει κάτι
Να' σαι σίγουρος πως δεν θα το βγάλω απ' το μυαλό πότε μου
Αν έχω μάθει κάτι
Είναι πως ό,τι κι αν έχεις περάσει πότε δεν είναι πολύ αργά
Αν έχω μάθει κάτι
Κλείσε τα μάτια και ακολούθα την καρδιά

Καλή σας μέρα, μετά από πολυυυυυυύ καιρό απουσίας επιστρέφω με ένα πάρα πολύ καλό τραγούδι από την hip-hop "σκηνή". Μιας και στην Ελλάδα δεν υπάρχει hip-hop σκηνή και γενικά όποια ακούσματα έχει ο περισσότερος κόσμος προέρχονται από τον Νικόλα (nivo) και την φαμίλια του, αξίζει που και που να αναφερόμαστε σε παιδιά που ακόμα ασχολούνται με την πραγματική hip-hop και όχι με ένα μείγμα τσιφτετελο - hiphop - rnb. Με παιδιά που σέβονται και αγαπούν αυτό που κάνουν και δεν έχουν ως μόνο σκοπό να βγάλουν χρήματα αλλά να γράφουν στίχους που βγαίνουν από την καρδιά τους. Σήμερα θα ασχοληθούμε με τους Ladose. Η ομάδα "Ladose" γεννήθηκε το 2007, αλλά η ιστορία των μελών της κρατάει από παλιότερα. Τέσσερις MC's και ένας DJ, όλοι από διαφορετική πόλη, ο καθένας από άλλο μουσικό μονοπάτι: Ο Κριτής και ο DJ Wester (Μουσικοί ισοβίτες, Αλεξανδρούπολη), ο Ραψωδός Φιλόλογος (Διαρρήκτες, Αθήνα), ο Λόγος Απειλή (Απέχεις, Κοζάνη) και ο Bouklas (Σάπες) ενώθηκαν, για να γίνουν τα πέντε δάχτυλα μιας μουσικής γροθιάς που ανήκει σε κάθε οπαδό της ανεξάρτητης hip hop. Κάπου στα τέλη του 2007 ηχογραφούν το πρώτο τους album με τίτλο "Π.Ε.Ν.Τ.Ε." από το οποίο μας έρχεται και το σημερινό τραγούδι με τίτλο "Αν έχω μάθει κάτι". Στην αρχή του τραγουδιού θα ακούσετε τον Φιλόλογο Ραψωδό (πραγματικό όνομα Αλέξανδρος) ένας από τους καλύτερους mc's κατά τη γνώμη μου σήμερα. Ο οποίος με πραγματικά εμπνευσμένο στίχο και καταπληκτικό flow κάνει τα μεγάλα ονόματα της σκηνής να θέλουν να το γυρίσουν στις μπαλάντες. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ladose είναι φάρμακο για την καταπολέμηση της κατάθλιψης με την επιστημονική ονομασία φλουοξετίνη. Μόλις ακούσετε το τραγούδι θα καταλάβετε ότι τελικά τους ταιριάζει αυτό το όνομα. Ας βοηθήσουμε λοιπόν, ακούγοντας τουλάχιστον λίγη καλή μουσική όσους προσπαθούν να δημιουργήσουν μία hip-hop "σκηνή" στην Ελλάδα. Γιατί να ξέρετε πως όταν αυτό πραγματοποιηθεί όλοι αυτοί που το παίζουνε mc's θα τρέχουν να κρυφτούνε στις φαμίλιες τους από ντροπή.

Υ.Γ. Εδώ και λίγο καιρό κυκλοφορεί το καινούργιο album των Ladose με τίτλο "Η γενιά του Prozac" σίγουρα αξίζει την προσοχή μας.

Ακούστε το


Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Know your enemy (Green Day)



-->
Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here.

Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here.

Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here.

Violence is an energy
Against the enemy
Well Violence is an energy right here

Bringing on the fury
The choir infantry
Revolt against the honor to obey

Overthrow the effigy
The vast majority
Burning down the foreman of control

Silence is the enemy
Against your urgency
So rally up the demons of your soul

Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here

Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here.

The insurgency will rise
When the bloods been sacrificed
Don't be blinded by the lies
In your eyes

Well Violence is an energy
Oh From here to eternity
Well Violence is an energy
And Silence is the enemy
So gimme gimme revolution

Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here

Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here

Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here

Overthrow the effigy
The vast majority
We're burning down the foreman of control

Silence is the enemy
Against your urgency
So rally up the demons of your soul

-->
Ως δεύτερη προσωπική μου ανάρτηση έχω το γνωστό αμερικάνικο συγκρότημα, τους Green Day. Δημιουργήθηκαν το 1987 και έφεραν στη μουσική ένα δικό τους punk rock ήχο. Δεν ξέρω αν είναι δόκιμος όρος αλλά πιστεύω πως είχαν την τύχη να βρεθούν στο απόγειο της καριέρας τους δύο φορές. Το 1994 με το δίσκο ‘’Dookie’’ μέσα από τον οποίο έγιναν γνωστά τραγούδια όπως το ‘’When I come around’’και ‘’basket case’’. Μια δεκαετία αργότερα το 2004, πιο ώριμοι και εμπνευσμένοι από την εξωτερική επεκτατική πολιτική που ασκεί η χώρα τους, βγάζουν σε κυκλοφορία το ‘’American Idiot’’, το οποίο κερδίζει το 2005 το βραβείο Grammy για τον καλύτερο Rock δίσκο της χρονιάς. Κάπου εκεί άρχισαν οι θεωρίες συνομωσίας και καθώς ο καιρός περνούσε και η μπάντα έμενε σιωπηλή πολλοί έσπευσαν να πουν ότι λόγω των αντιπολεμικών τραγουδιών τους θα εξαφανίζονταν από τη δισκογραφία. Ευτυχώς το 2009 εμφανίστηκαν δριμύτεροι με τον 8ο τους δίσκο με τίτλο ‘’21st Century Breakdown’’. Μέσα από αυτόν έχουμε και το σημερινό τραγούδι ‘’Know your enemy’’ στο οποίο οι Green Day, με το χαρακτηριστικό τους ήχο και στίχο, όχι μόνο συνεχίζουν την κριτική στην πολιτική της χώρας αλλά καλούν και τους πολίτες να ανοίξουν τα μάτια τους και το μυαλό τους. Σε κάποιο επίπεδο το τραγούδι ταιριάζει δυστυχώς και στην ελληνική σύγχρονη πραγματικότητα για αυτό ακούστε και σκεφτείτε !!

Ακούστε το




Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Τη Φάτσα μου Βαρέθηκα (Βλάσσης Μπονάτσος)


Τη φάτσα μου βαρέθηκα ρε φίλε
πάρτη και δώσ' μου τη δικιά σου
την φάτσα μου την μπούχτισα όλη μέρα
γουστάρω και την κοπελιά σου.

Γουστάρω να καπνίσω αν μου καπνίσει
γουστάρω μαύρο παντελόνι
γουστάρω να βγω έξω σαν παλιάτσος
μέσα στη ζέστη και το χιόνι.

Τη φάτσα μου βαρέθηκα ρε φίλε
πάμε κανένα ταξιδάκι
ας αγαπήσουμε κι οι δυο το ίδιο κορίτσι
κι οι τρεις ας πάμε για ουζάκι.

Γουστάρω ν' αρπαχτούμε μες στο δρόμο
κι όταν θα μοιάζουμε πια τόσο
ο σατανάς θα μας μπερδεύει φίλε,
κάποια στιγμή θα σε σκοτώσω.
Αυτή τη στιγμή θα ήθελα λίγη ησυχία. Υποδεχθείτε ένα καταπληκτικό τραγουδιστή, έναν αξιαγάπητο ηθοποιό, έναν απίστευτο παρουσιαστή και έναν μοναδικό άνθρωπο που αν και έφυγε από κοντά μας στις 14 Οκτωβρίου του 2004 κατάφερε με τη φωνή του, τις ατάκες του, τη ζωή του να μας σημαδέψει αιώνια. Ο Βλάσσης Μπονάτσος ξεκίνησε την καριέρα του ιδρύοντας τους "Πελόμα Μποκιού", στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα. Μιλάμε για ένα θρυλικό συγκρότημα παρά τα μόλις 2 χρόνια που υπήρξε στην ελληνική μουσική σκηνή. Αξίζει να αναφέρουμε ότι το όνομα του συγκροτήματος προέρχεται από τα αρχικά των ονομάτων των μελών του. Κάπου στο 1976 στον δίσκο "Επικίνδυνη Ισορροπία" βρίσκεται το τραγούδι "Τη φάτσα μου βαρέθηκα". Οι στίχοι του σπάνε κόκαλα, η μουσική του το ίδιο. Πρόκειται για την τρομερή, "χρυσή εποχή" 1970-1980. Η παραγωγή απίστευτη και μέσα σε όλα αυτά η φιγούρα του Βλάσση. Του Βλάσση με το καπέλο, με τα μαύρα γυαλιά, με το μουστάκι. Αυτού του ανθρώπου που έμοιαζε να μην συμβιβάστηκε ποτέ. Από τα τραγούδια του μέχρι τα show στην τηλεόραση ήταν πρωτοπόρος και με το μοναδικό του ύφος, το γέλιο του και τα αξιομνημόνευτα λόγια του ερχότανε τόσο κοντά μας που μας ψιθύριζε στο αυτί ότι φοβόμασταν να κάνουμε. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με αυτό το χαοτικό τραγούδι. Σε ωθεί σαν ένα διαβολάκι να κάνεις ότι πραγματικά "γουστάρεις", χωρίς φραγμούς, χωρίς καθωσπρεπισμούς να βρεις τον άλλο σου εαυτό και γιατί όχι να έρθεις σε ρήξη μαζί του. Όχι ψέμματα, πρέπει να έρθεις σε ρήξη μαζί του, επιβάλλεται. Μόνο έτσι θα ελευθερωθείς και θα ξέρεις ποιος πραγματικά είσαι. Ίσως να τα παραλέω...όχι βέβαια και λίγα λέω. Ακούστε το τραγούδι παρέα με ¨εσάς" και καθώς φτάνει στο τέλος κρατήστε ασφαλής απόσταση από τον εαυτό σας. Τα καλύτερα τότε έρχονται...

Υ.Γ. Τους στίχους στο "Τη φάτσα μου βαρέθηκα" έχει γράψει ο Ανδρέας Αγγελάκης και τη μουσική ο Σπύρος Βλασσόπουλος.

Ακούστε το



Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Τι να Θυμηθώ (Απόστολος Ρίζος)


Μη πετάει φτερό στο πέλαγο
Και μαντάτο απ' την Αθήνα
Τι να θυμηθώ απ' τα μάτια σου
Που 'χω να τα δω ένα μήνα

Στ' άγρια σοκάκια της ψυχής
Ψάχνω μα δε σ' ανταμώνω
Α, να κοιμηθώ να σ' ονειρευτώ
Που με ξέχασες και λιώνω

Ούτε που σαλεύει το νερό
Ούτε μου μιλούν οι γλάροι
Μου άργησες πολύ, πες μου πως θα 'ρθεις
Πριν να σβήσουνε οι φάροι
Μετά τις δύο πολύ καλές αναρτήσεις ξένου ρεπερτορίου, επιστρέφουμε στο ελληνικό με ένα κομμάτι που όταν το πρωτοάκουσα απλά δεν μπορούσα να το ξεχάσω. Είχε καρφωθεί στο μυαλό μου και το σιγοτραγουδούσα συνέχεια. Το σημερινό μας τραγούδι λοιπόν έχει τίτλο "Τι να θυμηθώ" και μας έρχεται από τον δίσκο "Ένας κύκνος κλαίει" του Απόστολου Ρίζου. Αξίζει να σημειωθεί ότι στίχους και μουσική σε όλα τα τραγούδια του δίσκου έχει γράψει ο Νίκος Ζούδιαρης. Ο οποίος εμπιστεύτηκε το 2001 τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Απόστολο Ρίζο να ερμηνεύσει τα τραγούδια του. Ο απόστολος Ρίζος έρχεται στην Αθήνα 18 χρονών σαν φοιτητής στο πολυτεχνείο. Ταυτόχρονα όμως, τραγουδάει με την κιθάρα του στο "Χαμάμ" εκεί λοιπόν τον άκουσε και ο Νίκος Ζούδιαρης ο οποίος μένοντας έκπληκτος από τη φωνή και την ερμηνεία του Απόστολου του έδωσε τα κομμάτια του. Τελικά και η τύχη παίζει τον ρόλο της. Αλλά μια τέτοια φωνή θα ήταν αμαρτία να μη γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό. Το σημερινό μας τραγούδι είναι από αυτά που ξεχώρισαν από τον δίσκο. Πρόκειται για ένα ερωτικό τραγούδι με ταξιδιάρικη μουσική. Έντονα τα στοιχεία της προσμονής και του αποχωρισμού που τα κάνει ακόμα πιο έντονα η χαρακτηριστική "βραχνή" φωνή του Απόστολου. Όσον αφορά τη μουσική και την ενορχήστρωση δεν θα πω τίποτα, απλά δυναμώστε την ένταση και αφεθείτε σε ένα μαγικό ταξίδι...

Ακούστε το


Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Yes I Do (Monika)

27 of December is arrived and i think its Saturday.
Greece is turning into white and its cold.
We dont really care.
I keep thinking of the way that we were met
Feels like its a fairy tale
Youre the princess the most beautiful Ive seen
I am just a prince

I can make you play
I can make you smile
I can make you safe in my foolish arms
Youre my sweetest kiss
Youre my immortality
Youre my pretty world spins inside my little mind little mind

Now were kissing and were saying to each other
Just a little I do
But the thing is what we really want to say
It cannot be said
And I promise I will never let that death
Take you from me anyway
Ill throw us stars, stars. Stars
To wish well never die

Youre my brightest sun
Youre my crystal sea
Youre my loudest rhythm
Beats inside my heart
I will make you laugh
I will make you fly to the shinny skies
Where well live in happiness.

Η Monika, είναι ένα νέο κορίτσι και σε ηλικία αλλά και στην δισκογραφία.Μεγαλωμένη στην Θεσσαλονίκη, η Monika ή αλλιώς Λεμονιά, ξεκίνησε την μουσική της πορεία και ομολογουμένως έχει προκαλέσει συζητήσεις στους μουσικούς κύκλους.
Προσωπικά θεωρώ πως είναι μια πολύ δυνατή παρουσία στην εγχώρια μουσική, με ρυθμούς και μελωδίες που δεν έχουμε συνηθίσει από Έλληνες μουσικούς. Ο στίχος πάντα αγγλικός, πολλές φορές απλός και άμεσος και άλλες φορές ποιητικός, σε ταξιδεύει.
Μόλις πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε τον δεύτερό της δίσκο, μετά το πολυσυζητημένο "AVATAR", με τίτλο "EXIT". Με την ευκαιρία λοιπόν, ακούμε το κομμάτι "Yes , I do" , ένα από τα πιο χαρακτηριστικά , κατά την άποψή μου κομμάτια του δίσκου. Με έντονο το ελληνικό στοιχείο , το μπουζούκι και ο μπαγλαμάς παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς επίσης και η χορωδία η οποία θυμίζει κάτι από αρχαία τραγωδία στον ακροατή. Δεν θα ήθελα να μπώ σε σχολιασμό του στίχου , γιατί θεωρώ πως ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του και να ακούσει με την μαγευτική της ερμηνεία, την δικία του ερωτική ιστορία.
Τα πολλά λόγια είναι περιττά στην περίπτωση της Monika, γι' αυτό , απλά απολαύστε την...


Ακούστε το