Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Έκπτωση (Κωνσταντίνος Βήτα)

Με κοιτάς, το μέρος μου είν' εδώ
είναι ένας τοίχος σ' ένα δρόμο αδειανό
Και νιώθω τόσο απέραντα φτωχός
στην πιο ωραία αχτίδα του φωτός
Όπως η χλόη βίαια θα κοπεί
έτσι κι εσύ μια μέρα θ' αρνηθείς
Θα καταστρέψεις μια μικρή ζωή
κι αυτό το λάθος μία μέρα θα σε βρει

Όλη η ζωή, οι μέρες που περνάς
τα σύννεφα κοιτάς, κι ο χρόνος φεύγει
Όπως και αυτός που έπεσε στη γη
ήρθε ένα πρωί και έγινε σκόνη

Σ' αγαπώ, το μέρος μου είν' εδώ
με πήρες απ' το χέρι και σ' ευχαριστώ
Ήμουνα σ' ένα δρόμο σκοτεινό
πίστευα πως κανείς δεν πέρναγε από δω
Με κοιτάς, το μέρος μου είν' εδώ
είναι ένας τοίχος σ' ένα δρόμο αδειανό
Και νιώθω τόσο απέραντα φτωχός
στην πιο ωραία αχτίδα του φωτός

Όλη η ζωή, οι μέρες που περνάς
τα σύννεφα κοιτάς, κι ο χρόνος φεύγει
Όπως και αυτός που έπεσε στη γη
ήρθε ένα πρωί και έγινε σκόνη

Τον γνωρίσαμε με τον Μιχάλη Δέλτα και τον Αντώνη Πι κάπου στο 1992, αποτελούσαν τους Stereo Nova. Αναφέρομαι στον Κωνσταντίνο Βήτα που μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, ακολούθησε solo καριέρα όπως και τα υπόλοιπα μέλη. Το σημερινό μας τραγούδι "Έκπτωση" είναι από το album του Κωνσταντίνου Βήτα "Άγρια Χλόη" που είχε κυκλοφορήσει το 2004. Στο συγκεκριμένο τραγούδι βλέπουμε ότι ο Κωνσταντίνος έχει παραμερίσει το ηλεκτρονικό του ύφος στο οποίο μας είχε συνηθίσει στις προηγούμενες δουλειές του. Βέβαια αν κάποιος ακούσει όλο το album θα δει (καλύτερα ακούσει) ότι αυτό συμβαίνει στα περισσότερα τραγούδια του. Οπότε σκόπιμα ο Κωνσταντίνος σε αυτό το album προσπαθεί να κάνει μία στάση. Να αποκοπεί για λίγο από το παρελθόν ή να το δει πιο ξεκάθαρα. Στο τραγούδι "Έκπτωση" η ακουστική κιθάρα κυριαρχεί και δίνει έναν λυρισμό που συνδυάζεται υπέροχα με τη φωνή και τους μοναδικούς του στίχους. Το συγκεκριμένο τραγούδι
όπως μας μαρτυρά ο ίδιος ο Κωνσταντίνος σε συνέντευξη του στο www.avopolis.gr το έγραψε το 1987 στη Κολωνία για ένα φίλο του που είχε μπλέξει με τα ναρκωτικά αλλά και για την σχέση του με τον Ιησού. Μετά από αυτά που είπε για το τραγούδι ο Κωνσταντίνος Βήτα είναι πολύ πιο εύκολο να καταλάβουμε και να νοιώσουμε τους στίχους του και να καταλάβουμε πως πάντα υπάρχει ελπίδα, πως πάντα πρέπει να παλεύουμε και να πιστεύουμε, χωρίς να κάνουμε καμία "έκπτωση".
Ακούστε το


Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Το παπάκι (Νικόλας Άσιμος)




Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα
να μου κάνει πα, πα, πα
Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει

που όλο μου κουνάει τ' αφτιά


Και δε μου καίγεται καρφί
αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς

Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια
όταν, θα έχω πια χαθεί
κι ή θα μ' έχουν θάψει
ή θα έχω μα-
ή θα έχω μαραθεί

Και ας μη σου καίγεται καρφί

Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ

"Δεν είμαι συν-θέτης είμαι πλην-θέτης" είχε πει ο Νικόλαος Ασημόπουλος σε συνέντευξη που είχε δώσει στον Γιώργο Βιδάλη δέκα μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Ένας σεμνός καλλιτέχνης, με όλη τη σημασία της λέξης που δεν άντεξε το σύστημα. Έλεγε "με λένε Νικόλα Άσιμο ούτε Νικόλαο, ούτε Νίκο, ούτε Ασημόπουλο. Άσιμο, και με γιώτα".Τα λόγια είναι περιττά όμως ας τον θυμηθούμε μέσα από ένα σπουδαίο τραγούδι του. Το παπάκι είναι ένα τραγούδι που το έγραψε ο Άσιμος για να κοιμίζει την κόρη του. Την πρώτη φορά που το άκουσα δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι πρόκειται για νανούρισμα. Είναι μεν πάρα πολύ τρυφερό δείχνοντας μας και τον ρομαντισμό του Άσιμου, αλλά για νανούρισμα δεν μου φαινόταν. Ωστόσο για του λόγου το αληθές σας παραθέτω τα λόγια του Χ. Καρυώτη.

".
. . τον θυμάται στην ηχογράφηση ενός συγκλονιστικού νανουρίσματος. Το είχε γράψει ο Άσιμος πριν από μερικά χρόνια για να κοιμίζει την κόρη του στο υπόγειο της οδού Αραχώβης 41. Ήταν το Παπάκι. Μια μαγική στιγμή που ερμήνευσε η Χαρούλα Αλεξίου.
"Nα μη σου πω ότι, κάποια στιγμή. ο Άσιμος ήταν και ψιλοβουρκωμένος. . . Είχε κρυφτεί πίσω της. Τραγουδούσε για πάρτη του αυτό που άκουγε εκείνη τη στιγμή. . . Αυτό που τον φόρτιζε, αυτό που τον δονούσε. . . Συγκινήθηκε και η Χαρούλα. Κι αυτό φαίνεται, είναι λυγμική. Ούτε γύρισε πίσω της να δει πού είναι ο Νικόλας, τι κάνει. Μπήκε κι εκείνη σ' αυτό που συνέβαινε. Γιατί συνέβαινε κάτι ακαριαίο και μαγικό". . .

Υ.Γ. Η ερμηνεία της Χαρούλας Αλεξίου ήταν καταπληκτική. Έχει την απαιτούμενη συγκινησιακή φόρτιση αλλά ταυτόχρονα είναι τόσο λιτή η ερμηνεία της όπως αρμόζει σε ένα τέτοιο τραγούδι. Στην πάνω δεξιά φωτογραφία με τα άσπρα ρούχα φαίνεται η κόρη του Νικόλα Άσιμου, στις 18 Μαρτίου 1988, να λέει το τελευταίο αντίο στον πατέρα της.

Ακούστε το


Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Η Μπαλάντα της Φωτιάς (Διάφανα Κρίνα)



Μην κλαις, φαντάζει μάταιο τώρα
Που πέσανε τα πέπλα ξαφνικά
Πως θες να σ' αγαπήσουνε με τούτο το σημάδι

Που σκάλισες στη μάσκα σου κρυφάΜην κλαις, δεν φτάνει η οδύνη,
Δεν φτάνει η θλίψη για ν' αναστηθείς

Πόσες φορές τα μάτια σου θα κλείσεις

Μπροστά στο ραγισμένο σου είδωλο


Κάθε μεσημέρι καίγεσαι,
από ένα πόνο αβάσταχτο,

Πεταλούδα ξάφνου γίνεσαι
Σε φωτιά μεταμορφώνεσαι,

Κάθε μεσημέρι καίγεσαι


Πως θες να σ' αγαπήσουνε με τούτο το σημάδι
Που σκάλισες στη μάσκα σου κρυφά
Είναι αδειανές οι φλέβες σου από αίμα

Και μόνο ένας Δαίμονας σκιρτά...αργά!


Κάθε μεσημέρι καίγεσαι,
από ένα πόνο αβάσταχτο,

Πεταλούδα ξάφνου γίνεσαι
Σε φωτιά μεταμορφώνεσαι

Κάθε μεσημέρι καίγεσαι

Κρέμεσαι από τον αγέρα
Δεν πατάς πια πουθενά
Κρέμεσαι απ' το πουθενά

Την πρώτη Ιουνίου 2009 μάθαμε ότι ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά συγκροτήματα, που με τα τραγούδια του άγγιξε κάθε πτυχή του εαυτού μας, έφτασε στο τέλος του. Τα Διάφανα Κρίνα που τόσο αγαπήσαμε δεν θα ξαναμύριζαν, τουλάχιστον όχι όπως πριν. Ωστόσο τα τραγούδια που μας έχουν αφήσει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο θα ηχούν αιώνια στις καρδιές μας. Το σημερινό τραγούδι το έγραψε ο Θάνος Ανεστόπουλος (τραγουδιστής του συγκροτήματος) για μια μεγάλη προσωπικότητα. Για μια γυναίκα που όπως έχει ειπωθεί "έκανε ποίηση όταν οι άλλοι ποιητές έκαναν δημόσιες σχέσεις". Αναφέρομαι φυσικά στην Κατερίνα Γώγου. Έναν ασυμβίβαστο άνθρωπο που δεν άντεχε τον πόνο και την αθλιότητα που την περιστοίχιζε και φώναζε μέσα από τα ποιήματα της μήπως και ξυπνήσουν ορισμένοι ψευτοβολεμένοι. Ωστόσο όπως δεν χαρίστηκε σε κανέναν η ίδια, έτσι δεν της χαρίστηκε και ο θάνατος. Στις 3 Οκτωβρίου 1993 άφησε την τελευταία της πνοή από υπερβολική δόση. Βλέπετε "ήταν η μόνη υπερβολική δόση που δεν άντεξε, από όλες τις προηγούμενες (πόνο, πείνα, απόγνωση, διωγμό) είχε γλυτώσει"*.

*Λόγ
ια της δημοσιογράφου Στέλλας Βλαχογιάννη από site www.hridanos.gr
Ακούστε το



Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Χειραψία (Κορε - Υδρο)


Αν σου χάριζα καρδιές για να σε ρίξω στο κρεβάτι,θα με κοιτούσες σα να σκότωσα το σκύλο σου;
Αν σε άφηνα κι εγώ να περιμένεις,
θα είχες για άλλον άνθρωπο τηλέφωνο;

Αν σ' έβλεπα σαν πρόβατο που τρέφω για το Πάσχα,

θα μου καταλόγιζες χειρότερες προθέσεις;

Αν σε κερνούσα μπύρες και σ' αγκάλιαζα στο τέλος,

αν σου μιλούσα όπως ήθελες και σού λεγα ό,τι ήθελες ν ακούσεις,

αν δεν καθόμουν με τις ώρες να ερμηνεύω τους θανάτους σου,
αν ήμουνα κωλόπαιδο, το τίποτα, ένα τέρας,

θα ήμουν άξιος μόνο χειραψίας, κυρία τάδε;


Αν ήμουνα παράσιτο (καφέδες στην πλατεία),

θα έκρυβα στο χέρι μου πληγή από χειραψία;


Μικρέ μου εφιάλτη, ποιος το ξέρει

αν αυτό το καλοκαίρι
αρνηθεί να μας χαρίσει
ό,τι έσωσε απ τη φύση
Αν η πάλη στα χωράφια
μας δώσει για έπαθλο αγκάθια,
αν τα όνειρά μας λιώσουν

και οι ελιές μας μάς προδώσουν

Αν οι θάλασσες καλέσουν

χίλιους φόβους για να παίξουν,
αν μας εκδικηθούν τα ζώα
κι αν τα παιδιά δεν είναι είναι αθώααν τελικά εγώ είμαι ο θύτης,
ο υπέρτατος αλήτης

που ένα άλλο καλοκαίρι
αντί φιλιού έδωσε το χέρι

Μα η απόρριψη το ξέρει

πως δεν υπάρχει κακός,
υπάρχει μόνο ένα χέρι

που μας σβήνει τη νύχτα το φως
Και ο γιατρός μου το ξέρει

πως για όλα φταίει αυτός

που ήταν για μένα ένα αστέρι,

ένας δεύτερος Χριστός


Μα η απόρριψη το ξέρει πως δεν υπάρχει κακός,
υπάρχει μόνο ένα χέρι

που μας σβήνει τη νύχτα το φως
Κι ο ευεργέτης μου το ξέρει
πόσο με αγάπησε αυτός,
σαν αδερφός το μεσημέρι και τη νύχτα σαν θεός.

Το συγκρότημα με του οποίου το τραγούδι θα ασχοληθούμε έρχεται από την Κέρκυρα και ονομάζεται Κορε-Υδρο. Δεν θα ασχοληθώ ιδιαίτερα με την ιστορία του συγκροτήματος καθώς με μία απλή αναζήτηση μπορείτε να βρείτε ό,τι πληροφορία χρειάζεστε για το εν λόγω συγκρότημα. Αν δεν τους γνωρίζετε αξίζει πραγματικά να ακούσετε μερικά κομμάτια τους. Το συγκεκριμένο κομμάτι μας έρχεται από τον δίσκο "Φθηνή ποπ για την ελίτ" πραγματικά κάθε τραγούδι του δίσκου είναι ένα μικρό διαμάντι. Στίχοι δοσμένοι ποιητικά με ωμή δόση ειλικρίνειας και μια ιδέα από κατάθλιψη που θα σας μείνουν αξέχαστοι. Τουλάχιστον έμειναν σε εμένα. Το τραγούδι "Χειραψία" λοιπόν, όταν το πρωτοάκουσα μου φάνηκε ένα πάρα πολύ έξυπνο κομμάτι το οποίο θεώρησα ότι μίλαγε για την ερωτική απόρριψη κάποιου ανθρώπου όπου σε γενικές γραμμές η κοπέλα του, η σύντροφος, το άλλο του μισό (όπως θέλετε πείτε το) μετά τον χωρισμό τους, του έδινε απλά το χέρι, ούτε ένα φιλί, μια απλή χειραψία. Αυτό το γεγονός για κάποιο λόγο έχει στιγματίσει τον πρωταγωνιστή του τραγουδιού. Βλέπετε ο άμοιρος ερωτοχτυπημένος είχε κάνει τα πάντα για να είναι μαζί, αλλά αυτή δεν ήταν με τίποτα ικανοποιημένη. Βλέπετε η χειραψία ήταν αναπόφευκτη. Ωστόσο με το δεύτερο άκουσμα το τραγούδι κάτι παραπάνω είχε να μας πει εκτός από τα προαναφερθέντα. Άλλωστε από το πουθενά ξεφύτρωνε ένας γιατρός που αυτός έφταιγε για κάτι, και ήταν και αστέρι και Χριστός. Στην επόμενη στροφή έγινε και ευεργέτης και Θεός. Περίεργα πράγματα, σκέφτεστε αυτό που σκέφτομαι; Τότε μάλλον είστε κοντά. Αυτός ο άμοιρος ερωτοχτυπημένος όπως τον ανέφερα και πριν, μπορεί να πήγε σε κάποιο γιατρό (για να ξεπεράσει τον χωρισμό που λέγαμε), ίσως ψυχολόγο και εκεί που τον ρώταγε ο γιατρός για τα παιδικά του χρόνια, αυτός θυμήθηκε ότι μικρός έπαιζε με κουκλίτσες και έφτιαχνε τσάι, αντί να παίζει με στρατιωτάκια και διάφορους μυθικούς πολεμιστές. Άσε που ο γιατρός είχε και μια γοητεία και εκεί που του δίνει το χέρι ο γιατρός για να τον αποχαιρετήσει, εκεί πάει τρελάθηκε. Είχε ερωτευτεί τον γιατρό. Η άλλη εκδοχή που είναι και λίγο πιο προχωρημένη είναι ότι μέσα στα νεύρα του από τον χωρισμό και τα σχετικά, κάνει κάποια άτσαλη κίνηση και χτυπάει στο επίμαχο σημείο οπότε πάει σε έναν γιατρό (ανδρολόγος νομίζω λέγεται) για να του κάνει τη διάγνωση. Εκεί το χέρι του γιατρού βλέπετε έπαιξε πιο καθοριστικό ρόλο. Και δεν του έσβησε το φως αλλά μάλλον του το άλλαξε...

Υ.Γ. Το συγκεκριμένο τραγούδι, πέρα από το αστείο ύφοος της ανάρτησης μου, είναι καταπληκτικό και μοναδικά ατμοσφαιρικό με πολύ ωραία ενορχήστρωση. Τα μέλη του συγκροτήματος άλλωστε έχουν γυρίσει και πολλά βιντεάκια που μπορείτε να τα βρείτε στο διαδίκτυο και μας δείχνουν και μια άλλη πλευρά του εαυτού τους. Α! Ξέχασα να αναφέρω ότι το τραγούδι έχει και δεύτερο τίτλο που τον έμαθα αργότερα ο εναλλακτικός τίτλος είναι "Gay Anthem For The New Millennium".

Ακούστε το



Με πνίγεις (Σωκράτης Μάλαμας)



Mε κλάματα και απειλές
μ' ανοησίες και ψευτιές
σκηνές τα βράδια που γυρνώ
και μια κοιλιά ως το λαιμό.
Mε πνίγεις?

Eλα πουλί μου, ξέχασέ τα όλα
η τυραννία είναι τέχνη υψηλή
το θέατρό σου είναι μισό
και το κουράγιο μου λειψό πως να σταθώ;

M' αφορισμούς και με λυγμούς
με φόβους και με εκβιασμούς
κρατάς στο χέρι τα κλειδιά
μου φαρμακώνεις τα όνειρα
με πνίγεις, με πνίγεις

Eλα πουλί μου, ξέχασέ τα όλα
η τυραννία είναι τέχνη υψηλή
μια κομμωδία που αντηχεί στυφά
σα κούφια ώρα που μας κυνηγά

Eλα πουλί μου, ξέχασέ τα όλα
η τυραννία είναι τέχνη υψηλή
το θέατρό σου είναι μισό
και το κουράγιο μου λειψό πως να σταθώ;

Με πνίγεις... ένας τίτλος που τα λέει όλα, τόσο λιτός μα τόσο περιεκτικός. Το συγκεκριμένο τραγούδι με στίχους και μουσική του Σωκράτη Μάλαμα είναι ένα από τα αγαπημένα μου αυτού του καλλιτέχνη και χρονολογείται αν θυμάμαι καλά γύρω στο 1991. Παλιό και αγαπημένο. Αν και ο Σωκράτης στις συναυλίες του δεν μας κάνει το χατίρι και το παίζει σπάνια, περίπου μια φορά τα 10 χρόνια (μπορεί και να υπερβάλω λίγο ας μας βοηθήσουν οι φίλοι σε αυτό). Το καλό με τα καλά-ποιοτικά κομμάτια είναι ότι ο καθένας δίνει και διαφορετική ερμηνεία στους στίχους, ανάλογα με τα προσωπικά του βιώματα. Καλά, για τη μουσική ας μη μιλήσω εδώ η κιθάρα έχει τον απόλυτο λόγο και περιστοιχίζει το κομμάτι και τη μαγική φωνή του Σωκράτη με τρόπο που μόνο αυτός ξέρει καλά. Ας δούμε λοιπόν τί μπορεί να μας πνίγει. Μας πνίγουν οι εξαρτήσεις είτε πρόκειται για ναρκωτικά (συμπεριλαμβάνω και το αλκοόλ) είτε πρόκειται για αγάπη και έρωτα. Άλλες καλές άλλες κακές εξαρτήσεις, όλες έρχεται η στιγμή που μας πνίγουν. Μέσα από εκβιασμούς μας οδηγούν σε μία ψυχολογική ίσως και σωματική τυραννία. Δύσκολα μπορείς να ξεφύγεις και πάντα έχουν αυτές τον πρώτο λόγο. Υπάρχει ένταση και ένα θέατρο παραλόγου παίρνει το πάνω χέρι, δεν μπορείς να αντιδράσεις παρά μόνο να φωνάξεις ή να γράψεις ένα τραγούδι σαν κι' αυτό. Ένα αριστούργημα που για τους δικούς σου λόγους δεν θες να το πολυθυμάσαι και το παίζεις μόνο όταν πραγματικά το αισθάνεσαι. Μπράβο Σωκράτη που από τότε μέχρι τώρα μας προσφέρεις μοναδικά τραγούδια που μας συνοδεύουν σε όλες μας τις στιγμές.

Ακούστε το



Αντικαταπληκτικά (Παύλος Παυλίδης)


"Στέκεται στην πόρτα κοιτάζει αν έχει κλείσει όλες τις βρύσες και τα φώτα,
κλειδώνει 7 φορές ξέρεις δεν είναι όπως πρώτα, πρέπει πάλι να αλλάξει κλειδαριά.
Κίνηση στο δρόμο μέσα απ το αυτοκίνητο κοιτάει τον αστυνόμο που κοιτάζει τα παιδιά ,
τα παιδιά κοιτάνε έναν κόσμο που οι βιτρίνες χρόνια τώρα αντανακλούν πια τόσο καταπληκτικά.

Χαίρετε διατάξτε, μαζί με τα σκουπίδια σας πετάξτε με ή αλλάξτε μου τα φώτα
τελικά είχατε δίκιο το αυγό έκανε την κότα κύριε διευθυντά.
Κι ύστερα στο σπίτι διαδίκτυο ενημέρωση εκπομπές για τον πλανήτη αντικαταθλιπτικά ,
βγαίνει στο μπαλκόνι πηδάει και σκοτώνετε, μετά διαφημίσεις και μετά τα αθλητικά.

Όμως τι ωραία ήταν όνειρο θα βγει με την παρέα και με εκείνο τον κακόμοιρο
θα πέσει στο κρεβάτι τι μαρτύριο, η αγάπη ξυπνητήρι στις 7.
Μες στη λεωφόρο παρατάει το αυτοκίνητο,καλεί ασθενοφόρο και πετάει τα κλειδιά,
μέσα από την τσάντα βγάζει το περίστροφο πριν απ τα 30 είδε ήδη αρκετά.
Καταπληκτικά ,καταπληκτικά, καταπληκτικά αντικαταπληκτικά..."

Ας ξεκινήσουμε με ένα απίστευτο τραγούδι από το τελευταίο album του Κύριου Παύλου Παυλίδη. Κάθε φορά που βγάζει ένα τραγούδι ο εν λόγω καλλιτέχνης είναι σαν να αγγίζει έστω για λίγο τη ψυχή μου. Ήμουνα στο δρόμο με το αυτοκίνητο και κατέβαινα τη Κατεχάκη ενώ ξαφνικά ηχεί στα αυτιά μου το συγκεκριμένο τραγούδι. Από εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να πάρω ποδήλατο. Δεν είναι αστείο με άγγιξε τόσο πολύ που σκέφτηκα όχι δεν θα συνεχίσω έτσι. Και δεν έχω φτάσει και τα τριάντα ακόμα. Που πήγανε εκείνες οι εποχές που ακούγαμε από τους γονείς μας με νοσταλγία, οι εποχές που κοιμόντουσαν στην αυλή του σπιτιού τους σε κάποια επαρχία χωρίς κανένα φόβο. Που πήγανε εκείνες οι εποχές που έπαιρνες το ποδηλατάκι σου και πήγαινες στη δουλειά σου χωρίς να φοβάσαι μη σε σκοτώσουνε οι βιαστικοί ασυνείδητοι ή συνειδητοποιημένοι οδηγοί. Βλέπεις τότε τα αυτοκίνητα ήταν μετρημένα και τα καυσαέρια τους δεν είχαν μολύνει τόσο την ατμόσφαιρα. Οι άνθρωποι τότε δεν φορούσαν χειρουργικές μάσκες για να κατέβουν μια βόλτα στο κέντρο αλλά φορούσαν το πιο μεγάλο τους χαμόγελο και χαιρετούσαν όλο τον κόσμο, κοιτάγανε στα μάτια τον συνάνθρωπο και όχι στο πορτοφόλι. Που πήγαν οι εποχές που η αστυνομία δεν έπαιρνε ένα όπλο και έκανε του κεφαλιού της, και ας μην υπήρχε τότε ο αστυνομικός της γειτονιάς. Τότε ο κόσμος δεν κοίταζε με αγάπη τις βιτρίνες και τα υλικά αγαθά αλλά κοίταζε με αγάπη τον διπλανό του. Τα αισθήματα δεν είχαν δώσει ακόμα τη θέση τους στα ακριβά ρούχα, στα gadgeτάκια, στα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα και στα διάφορα με θέα ή χωρίς ακίνητα. Βλέπετε τότε άλλα πράγματα μας φαίνονταν καταπληκτικά. Οι μισθοί ήταν ανάλογοι με αυτά που προσέφερες και σίγουρα ο βασικός δεν ήταν 592 ευρώ. Οι διευθυντές πλέον θέλουν να τους φτιάχνεις καφέ να τους ψωνίζεις από το super market να τους φτιάχνεις την ιστοσελίδα της εταιρίας τους και να συμφωνείς και με ότι λένε ακόμα και αν έχει αποδυχθεί πλέον επιστημονικά ότι η κότα έκανε το αυγό (με μία αναζήτηση στο διαδύκτιο θα το διαπιστώσετε). Αφήστε αυτό το "χαζοκούτι", αφού είσαι ρομποτάκι στη δουλειά, γυρνάς και είσαι χειρότερο ρομπότ στο σπίτι. Παίρνεις θέση μπροστά στη τηλεόραση και κάθεσαι με τις ώρες και χαζεύεις οτιδήποτε μπορεί να δείξει. Από ειδήσεις μέχρι τηλεμάρκετινγκ. Βέβαια θα μου πείτε τι κακό έχει το τηλεμάρκετινγκ. Εντάξει θα συμφωνήσω αλλά, ειδήσεις; Καλύτερα να πηδήξω από το μπαλκόνι που λέει και το τραγούδι (βέβαια με άλλο ύφος και σκοπό το αναφέρει ο αγαπητός Παύλος αλλά μου επιτρέπετε κι ένα αστειάκι). Το πρόβλημα ξέρετε ποιο είναι όμως; Δεν είναι όλα τα παραπάνω, αυτά τα κάνουμε όλοι και θα συνεχίσουμε να τα κάνουμε. Το πρόβλημα είναι ότι μας φαίνονται φυσιολογικά και σε πολλούς από εμάς φαντάζουν σχεδόν καταπληκτικά, ενώ αν είχαμε συνειδητοποιήσει ότι κάτι πάει στραβά θα ζητούσαμε αντικαταθλιπτικά. Μιας και το να ακολουθήσουμε έναν εναλλακτικό τρόπο ζωής οι περισσότεροι ούτε που θα το σκεφτόμασταν οπότε πάλι θα πηγαίναμε στην εύκολη και δοκιμασμένη λύση, τα χάπια. Δεν φτάνει που μας τα δίνουν οι πολιτικοί, οι διάφοροι δημοσιογραφίσκοι του κιλού θα τα παίρναμε και μόνοι μας. Η λέξη έρωτας έχει αντικατασταθεί από μία πληθώρα άλλων λέξεων όπως συνήθεια, βόλεμα, ρουτίνα. Βέβαια θα μου πείτε ωραία τα λες αλλά τι να κάνουμε να αυτοκτονήσουμε πριν φτάσουμε τα 30; Κι αν τα έχουμε περάσει τι θα γίνει; Τη πατήσαμε; Όχι βέβαια άλλωστε και στους στίχους του Παυλίδη η κοπέλα καλεί ασθενοφόρο δεν είναι τόσο χαζή, σου λέει κάτσε μήπως τη γλυτώσω τώρα που το συνειδητοποίησα. Ας μάθουμε να ξεχωρίζουμε ποια πράγματα στη καθημερινότητα μας είναι πληκτικά ποια καταπληκτικά και πότε τελοσπάντων χρειαζόμαστε αντικαταθλιπτικά. Ας θυμηθούμε λίγο ιστορίες των παπούδων μας, ας φανταστούμε λίγο τον κόσμο που ζούμε χωρίς νέφος, ας σκεφτούμε πόση αγάπη χωράει στις καρδιές μας και όλα θα γίνουν μόνα τους ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ.

Υ.Γ. Το τραγούδι του Παυλίδη "αντικαταπληκτικά" είναι από το album "αυτό το πλοίο που όλο φτάνει" και είναι καταπληκτικό.

Ακούστε το