Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Δίπλα στο Τζάκι


Χορεύουν δίπλα μου παράφοροι χειμώνες

και πεφταστέρια που μου δείξανε το φεγγάρι.

Δίπλα στο τζάκι βυθισμένος για αιώνες,

να ωριμάζω σαν κρασί μες το κελάρι.


Μέσα απ’ τη φλόγα ξεπηδάει η μορφή σου

κι όπως συνήθως έρχεσαι και μου κρατάς το χέρι.

Το σώμα σου είναι αδειανό μα όχι κι ψυχή σου

Και στη παλάμη μου άφησες ακόμα ένα αστέρι.


Δίπλα στο τζάκι έμεινα για πάντα βυθισμένος

να βλέπω απ’ το παράθυρο τον χρόνο να κυλάει.

Κάτασπρος, βουβός μα πάντα ευτυχισμένος,

Αφού το βλέμμα σου ένοιωθα να μου χαμογελάει.


Ας κάνω λοιπόν την αρχή ανεβάζοντας τους στίχους από ένα δικό μου τραγούδι. Το είχα γράψει πριν από αρκετά χρόνια και τώρα τελευταία το ξέθαψα οπότε είπα να το μοιραστώ μαζί σας. Την μουσική δεν την έχω ακόμα σκεφτεί οπότε στην σημερινή ανάρτηση δεν θα έχετε να ακούσετε το τραγούδι παρά μόνο να αφοσιωθείτε στον στίχο και να μου στείλετε όσα περισσότερα σχόλια μπορείτε. Πείτε μου άφοβα τη γνώμη σας και όποιος τολμήσει να βάλει κάποια έστω και πρόχειρη μουσική (αν θεωρεί βέβαια ότι το κομμάτι το αξίζει) με πολύ χαρά να μου την στείλει να την δημοσιεύσουμε. Σας χαιρετώ και σήμερα και περιμένω τα δικά σας τραγούδια.



Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Κρυφή Προσευχή (FF.C)


Μα κάπου στο βάθος βλέπεις ένα φως,
ρωτάς γιατί, ο δρόμος κλειστός
πίσω το τέρμα, μπροστά ο γκρεμός
γι αυτό διαλέγω να ζήσω εκτός.
Τι έχει γίνει ο κόσμος ψυχρός,
περνάνε οι μέρες αλλάζει ο καιρός,
και μέσα στα ίσως να ψάχνω το πώς
και η χαρά μου να ζει προσεχώς.
Τόσα χρόνια χαμένο παιχνίδι στη σκακιέρα τους πιόνια,
τόσα χρόνια περιμένω τον ήλιο να λιώσει τα χιόνια,
τόσα χρόνια ταγμένοι στο σήμερα στο τότε στο τώρα,
τόσα χρόνια να κλαίει η γη το χαμένο της χρώμα
Εγώ είμαι στο αλλού που έχει πια χαθεί,
διαλέγω το τέλος να κάνω αρχή
θυμάμαι φωνές που γίναν σιωπή
θυμάμαι τα λόγια που άνοιγαν πληγή.
Που είναι τα όνειρα που να χουν κρυφτεί
που είναι η ελπίδα χαμένη και αυτή,
που είναι το γέλιο που είναι η ζωή,
σκόρπιες λέξεις, Κρυφή προσευχή

Στο ταξίδι της ζωής μου πάντα μόνος ναυπηγός
μ' ένα σκαρί σημαδεμένο, σταυρωμένος σαν Χριστός
πληγές αγκάθια από τα λάθη που είναι πάνω μου καρφιά
στην τελευταία προσευχή στρέφω το βλέμμα μου ψηλά
ξέρω καλά πικρό ποτήρι πως θα πρέπει να πιώ
δοκιμασίες μιας ζωής, θα φτιάχνουν πάνω μου σταυρό
και στο βάθος του μυαλού μου χαραγμένη μια ευχή
να' χω πάντα φυλαχτό μου μια κρυφή προσευχή...

Το σημερινό τραγούδι έρχεται από ένα μοναδικό συγκρότημα το οποίο έφερε το hip-hop στην Ελλάδα. Οι FF.C (Fortified Concept) ακόμα και σήμερα καταφέρνουν να μας συγκινούν με τα τόσο διαχρονικά κομμάτια τους. Τόσα χρόνια μετά τη διάλυση τους καταφέρνουν να μας κάνουν να χαμογελάμε και να ελπίζουμε για αυτό το είδος μουσικής στη χώρα μας. Παρά την κατάντια που έχει επέλθει στις μέρες μας στη hip - hop μουσική οι FF.C έχουν εμπνεύσει αρκετά νέα συγκροτήματα (βασικά όλα τα νέα συγκροτήματα απλά μερικοί προσπαθούν να τους ξεχάσουν χάριν της εμπορικότητας και των όσων αυτή συνεπάγεται) τα οποία προσπαθούν μακριά από σκυλό-hip-hop φαμίλιες να βγάζουν ποιοτικές δουλειές προς τα έξω. Ο Κώστας Κουρμένταλας (που θα τον ακούσουμε και στο σημερινό τραγούδι) υδριτικό μέλος των FF.C έχει εμπνεύσει πάρα πολλούς καινούργιους και όχι μόνο mc's με τους στίχους του, τη φωνή του αλλά και την ζωή του. Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης όταν είδε ότι τα πράγματα στη μουσική βιομηχανία δεν τον σηκώνανε και θα αναγκαζόταν να υποπέσει σε εμπορικά σφάλματα έκανε στην άκρη και άφησε τους άλλους να αρχίζουν να ξεφτιλίζονται, ενώ ο ίδιος με τους FF.C έμειναν για πάντα το γνωστό συγκρότημα που μας μεγάλωσε με τα τραγούδια του και μας έμαθε την ποιοτική hip-hop μουσική. Το τραγούδι που θα ακούσουμε σήμερα περιλαμβάνεται στο album "Χαρμολύπη" στο οποίο υπάρχουν τραγούδια από πολλά γνωστά συγκροτήματα του χώρου με συμμετοχές έντεχνων τραγουδιστών. Χαρακτηριστικά ονόματα είναι ο Νίκος Πορτοκάλογλου, η Χάρις Αλεξίου κ.α. Άλλωστε hip - hop μουσική δεν είναι μόνο βρισιές, γκόμενες και ναρκωτικά. Είναι και πάθος και έρωτας και ζωή. Ο συνδυασμός έντεχνου και hip - hop οδηγεί σε μαγικά ταξίδια το μυαλό και τη ψυχή. Απολαύστε την "Κρυφή Προσευχή" με τους FF.C και την μαγική φωνή της Μαρίας Ρίζου.

Ακούστε το



Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

Καπετάν Σαφάκας (Ωχρά Σπειροχαίτη)


Προψές από τα Γιάννενα μεσ' απ' το κάστρο βγήκε
και πήρε δίπλα τα βουνά, δίπλα τα κορφοβούνια
Νύχτα και μέρα περπατεί δρόμους και μονοπάτια
Μονάχος καταμόναχος γυμνός και πεινασμένος
Εις την Τατάρνα έφτασε, στην εκκλησιά εμπήκε,
Κι έταξε χρυσομάντηλο να φέρει να κρεμάσει
Αν φτάσει πέρα στ' 'Aγραφα που είχε δικούς και φίλους
Κι είχε φίλο γκαρδιακό τον καπετάν Σωτήρη
Φίλον από μικρά παιδιά και βλάμην το Βαγγέλιο
Έφτασε και τον εβρήκε και γλυκοφιληθήκαν
Και τι τα θέλει τα φιλιά και τα γλυκά τα λόγια
Την άλλη μέρα πέσανε τρία πικρά ντουφέκια
Εκεί που τρώγαν κι έπιναν με την Σωτήρη Στράτο
Ψιλή φωνίτσαν έβγαλε με ματωμένη γλώσσα:
Βλάμη γιατί με σκότωσες, με πήρες στο λαιμό σου
Λόγγοι βαΐστε και κλαριά, βουνά χαμηλωθείτε
Να πάει στη μάνα μ' η φωνή, στη δόλια μου γυναίκα
Και συ αγέρα πάρε την, ν' ακούσει ο κόσμος όλος
Να μάθει πως εγλύτωσα απ' των Τούρκων τα νύχια
Και μ' έφαγεν ο βλάμης μου, ο άπιστος ο Στράτος.

Ωχρά σπειροχαίτη είναι ένα βακτήριο του γένους treponema. Πιο απλά είναι το βακτήριο που προκαλεί την σύφιλη. Ωστόσο ωχρά σπειροχαίτη είναι και το όνομα του συγκροτήματος, με του οποίου τραγούδι θα ασχοληθούμε σήμερα. Σίγουρα δεν πρέπει να ξεχάσω να αναφέρω το ποίημα του Καρυωτάκη με τίτλο "ωχρά σπειροχαίτη" μιας και πιστεύω πως ο τίτλος του συγκροτήματος έχει άμεση σχέση με το ποίημα.
Ας επιστρέψουμε στο τραγούδι μας. Ο Καπετάν-Σαφάκας θεωρείται πρότυπο κλέφτη-αρματολού. Γεννήθηκε στην Αρτοτίνα το 1780 και το παρατσούκλι του «Σαφάκας» προέρχεται από την τουρκική λέξη «σαφάκ» που σημαίνει «αστραπή». Το πατρικό του όνομα ήταν Καραδήμος. Ακολούθησε τον Κλέφτικο βίο και αναγνωρίστηκε καπετάνιος στα Κράβαρα και το Λιδωρίκι. Υπηρέτησε πιστά τις κοινότητες της ορεινής κεντρικής Ελλάδας τον καιρό της επανάστασης 1821-1826. Πότε μαζί με την κεντρική διοίκηση των Ελλήνων (έμβρυο του ελληνικού κράτους), πότε μαζί με τους Τούρκους « κλείνοντας μαζί τους μυστικές συμφωνίες», αγωνίστηκε πάντα για τα συμφέροντα των τοπικών κοινοτήτων με γνώμονα τις υποδείξεις τους και ενάντια σε κάθε συγκεντρωτισμό. Έτσι κι αλλιώς δεν πίστεψε ποτέ σε κανέναν εθνικό αλυτρωτισμό. Εξοντώθηκε προδοτικά τo 1828 από τον σύντροφό του Σωτήρη Στράτο ή Τουρκοσωτήρη, που εκτέλεσε εντολές της κυβέρνησης των Ελλήνων, σε συνεννόηση με τον Κιουταχή.

Ακούστε το

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Πεχλιβάνης (Θανάσης Παπακωνσταντίνου)

Μια νύχτα θα 'ρθει από μακριά, βρε αμάν αμάν
αέρας Πεχλιβάνης
να μην μπορείς να κοιμηθείς, βρε αμάν αμάν
μόλις τον ανασάνεις
θα 'χει θυμάρι στα μαλλιά, βρε αμάν αμάν
κράνα για σκουλαρίκια
και μες στο στόμα θα γυρνά, βρε αμάν αμάν
ρητορικά χαλίκια

Θα κατεβεί σαν άρχοντας, βρε αμάν αμάν
θα κατεβεί σαν λύκος
να πάρει χρώμα και ζωή, βρε αμάν αμάν
της μοναξιάς ο κήπος
τα μελισσάκια θα γυρνούν, βρε αμάν αμάν
γύρω απ' τις πολυθρόνες
και το νερό το κρύσταλλο, βρε αμάν αμάν
θα ρέει απ' τις οθόνες

Αέρα να 'σαι τιμωρός, βρε αμάν αμάν
να 'σαι και παιχνιδιάρης
κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου, βρε αμάν αμάν
να 'ρθεις να μου την πάρεις
για να κοιτάει από ψηλά, βρε αμάν αμάν
του κόσμου τη ραστώνη
να ξεχαστεί σαν των βουνών, βρε αμάν αμάν
το περσινό το χιόνι

Το σημερινό μας τραγούδι το έχει γράψει και το ερμηνεύει ο θανάσης Παπακωνσταντίνου, ένας μοναδικός συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής. Τα τραγούδια του εντάσσονται από το ευρύ κοινό στα "έντεχνα". Ο ίδιος σε συνέντευξη του λέει πως δεν είναι δυνατό κάτι τέτοιο αφού ο ίδιος είναι άτεχνος. Ο πεχλιβάνης είναι ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια και βρίσκεται στον δίσκο "Βραχνός Προφήτης". Για την ιστορία του κομματιού θα μας μιλήσει ο ίδιος ο Θανάσης.

"
Το έγραψα όταν είδα ότι οι δικοί μου ήταν αποσβολωμένοι από την τηλεόραση. Το αυτί είναι δύστροπο σαν όργανο, το μάτι όμως είναι πιο δεκτικό κι ανεκτικό. Οι δικοί μου λοιπόν κόλλησαν με αυτήν κι ιδίως με κάτι σαβούρες σαν τις βραζιλιάνικες σαπουνόπερες. Πολύ αστείο είναι να ηχογραφήσετε ατάκες από τέτοια σίριαλ, το τι πλάκα πέφτει είναι άνευ προηγουμένου. Η γιαγιά μου έχει Αλτζχαιμερ και συζητάει με τους ηθοποιούς που παίζουν. Γύρισα κάποια στιγμή - ήμουν στο στρατό κι είχα καιρό να τους δω - και μπαίνω που λέτε μέσα στο σπίτι λέω γεια, μου λένε ένα ξερό γεια και γυρίζουν στην τηλεόραση ξανά. Κάθισα και σκέφτηκα να ερχόταν ο αέρας από το βουνό να έφερνε μαζί του τα χαλίκια και τα αγκάθια από το βουνό και να τρύπωνε κάτω από την πόρτα και να τα έπαιρνε όλα μαζί του. Η τηλεόραση είναι χρήσιμη για δυο κατηγορίες πληθυσμού: για τους ανήμπορους ηλικιωμένους και για τα ζευγάρια για να μην φαίνεται η ανία που μπορεί να υπάρχει στη σχέση. Το πλέον τραγικό είναι οι γονείς να βάζουν τα παιδιά μπροστά την τηλεόραση για να τους αφήσουν ήσυχους. "

(Τα παραπάνω είναι απόσπασμα από την συνέντευξη του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο avopolis.gr)


Ακούστε το


Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

Τετραγωνισμένα Φύλλα (Γιώργος Τσίγκος & Οι Μαύροι Κύκλοι)


Τετραγωνισμένα φύλλα
φύλλα πουλημένης έκφρασης
φιγουράρουν αποβλακωτικά
πίσω από πάγκους
με χυμένα σκουπίδια
Έγινε το rock στίβες αποτσίγαρων
από πελάτες pub
που τραβολογιούνται
από χιλιοτυπωμένες φάτσες
λόγια και παραγγελιές
για κανάλια φυγής
Ταβέρνα , καφετέρια , pub
στρατόπεδο , σπίτι
Πάλι απ` την αρχή.
Κόλλησαν όλα στο μυαλό μου
σαν χυμένοι καφέδες
ξεραμένοι στα ίδια
λουστραρισμένα τραπεζάκια.
Έμποροι μεταπουλούν
την ευχαρίστηση
με δόσεις άφιλτρων χειμάρων κοροϊδίας
σ' αντάλλαγμα χρυσάφι
και πιοτό για παραλλαγή
Ο χοντρός με την κοιλιά
με λιγουρεύεται
πίσω απ` τον πάγκο
ασθμαίνοντας μια ανάγκη μου
κολλημένο κατοστλαρικο
στη γυαλιστερή καράφλα του.
Ένα τσιγαράκι ρε φίλε.
Ένα τσιγάρο ακόμη.
Να το κόψω.
Να κόψω τον πονοκέφαλο
που τσεκουρώνει ύπουλα
το κανάλι των σπερμάτων.
Φαντάρια με μπλουζάκια
παρελθοντολογικών νοήσεων
μηρυκάζουν χαμένες ανάσες
μέσα σε στενά μπλού-τζιν
που ξεβάφουν
αίμα και θειάφι.

Ξεράσματα ποτάσας
ζητούν κατοικία
ζάχαρες λύτρωσης
μιλώντας για κόσμους
γαλήνιους , μπατσοφορεμένους
με περιπολικά
σε περιπολίες στα στέκια
που αλήτες αλλάζουν
την πορεία στο αίμα τους.

Να θυμηθείς να παραβγούμε
στο τρέξιμο
σε μια έρημη αμμουδιά
με πεθαμένα κοχύλια,
να ξεφυσίσουμε
νικοτίνη και σιχαμάρα
στα σπλάχνα τους
να τα θάψουμε βαθιά
να ουρλιάξουμε
ματώνοντας το λαιμό μας
για όλα τα χαμένα βράδια μας
Νεκροκεφαλές σε μηχανάκια
ψάχνουν σάρκα
απ` τη σάρκα μας.
Ξεράθηκαν τα χείλη μας
μιλώντας για τα ίδια
και τα ίδια
και σύ κοριτσάκι
να μην έχεις καταλάβει τίποτα
Πάντα να φεύγεις
ξεπουλώντας , αυνανίζοντας
όλα τα βράδια που σου χάρισα
με το κορμί μου , με τα χέιλη μου
σ` όλες τις μασημένες σεμνότητες
των ιριδικών καταπιέσεων.
Να σε σεριανίσω σ`όλους τους τάφους
που λυτρώθηκαν
φτωχοί αυτόχειρες
στρατιώτες εικοσάχρονοι
με μελανιασμένες κατανοήσεις.

Μετά από αρκετές μέρες απουσίας (άτιμη εξεταστική), ανεβάζω σήμερα ένα μοναδικό τραγούδι που όταν το είχα πρωτοακούσει με είχε σημαδέψει με τον στίχο και την μουσική του. Ο Γιώργος Τσίγκος έχει γράψει ένα συγκλονιστικό ποίημα που το ερμηνεύει τέλεια με την βοήθεια των "Μαύρων Κύκλων". Για το τραγούδι δεν πρόκειται να πω τίποτα αφού όταν το ακούσετε θα τα καταλάβετε όλα και το λιγότερο που θα σας συμβεί είναι να ανατριχιάσετε. Άλλωστε στο site του ο Γιώργος Τσίγκος μας δίνει όλες τις λεπτομέρειες για το τραγούδι, την ηχογράφηση του και όχι μόνο.

"
Το τετραγωνισμένα φύλλα είναι ένα ρέκβιεμ για τη χαμένη εφηβεία των ονείρων και της επανάστασης που δεν ήρθε ποτέ. Από τη μια ένας αβάσταχτος ορθολογισμός, τετράγωνος, λογιστικός, τεχνοκρατικός ίδιος και απαράλαχτος σαν τις πλάκες μπροστά από τη βουλή και μέσα ξεράσματα ποτάσας να κάθονται στα έδρανα ζητώντας κατοικία στη καρδιά μας για να μας ταΐζουν ζάχαρες λύτρωσης.

Από την άλλη μια γενιά που ξεχύθηκε στους δρόμους στα μέσα της δεκατετίας του '80 που ήξερε να κρατά υψωμένες τις μαυροκόκκινες σημαίες των ονείρων μας. Εμείς, τα παιδιά με τα μαύρα ρούχα και τα μωβ φουλάρια της μοναξιάς που κατεβήκαμε στους δρόμους αυθόρμητα ενάντια στο φασισμό του κράτους. Συγκρουστήκαμε με τις επιχειρήσεις αρετής, με τα ΜΑΤ και ΜΕΑ. Ερωτεύομασταν τίς νύχτες γιατί μας έκλεψαν τον ήλιο οι σιδερόφραχτοι τρομονόμοι. Ζεσταινόμασταν απο τις φωτιές στα οδοφράγματα. Οχι δεν κλαίγαμε απο τα δακρυγόνα και τις αύρες που τσαλαπατούσαν, με συνεργό τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τις ελπίδες μας για την εξέγερση. Κλαίγαμε μέσα μας για όλους τους χαμένους φίλους μας (ακόμα και ανήλικους) που δολοφόνησαν οι μπάτσοι, τις εξευτελιστικές παράνομες συλλήψεις, τους εξευτελιστικούς βίαιους διασυρμούς γιατί θελήσαμε να διαφέρουμε, θελήσαμε έναν καλύτερο κόσμο με ποιότητα και ανθρωπιά, γιατί δεν θελήσαμε να γίνουμε συνένοχοι με τη σιωπηρή πλειοψηφιά των βολεμένων φοβισμένων ανθρωπάκων.

Οι δεκάδες αυτοκτονιές φαντάρων, τα κολαστήρια των ψυχιατρικών ιδρυμάτων(Λέρος), οι βιασμοί στις φυλακές, τα καταπατημένα ανθρώπινα δικαιώματα, τα σχολεία φυλακές, τα στέκια που φτιάχναμε και τα κλείνανε με βία οι προστάτες των εμπόρων, οι καταλήψεις των εγκατελειμένων σπιτιών για να στεγάσουμε τα ονειρά μας, τα ναρκωτικά που πουλάνε μπάτσοι και κράτος μας συσπείρωναν στις συναυλίες όπου η μουσική μας γίνονταν κραυγή, ουρλιαχτό καταγγελίας.Τα παιδιά με τα μακριά μαλλιά, τα σκουλαρίκια που ήθελαν να ζήσουν κι όχι να επιβιώσουν, ήθελαν να είναι διαφορετικοί και τους έλεγαν αλήτες γιατί ήθελαν να αλλάξουν τη πορεία στο αίμα τους. Κουβάλαγα σε πρόχειρες ηχογραφίσεις τα τραγούδια μου και τα μοίραζα μαζί με τα βιβλία μου σε φίλους.Το καλοκαίρι του 1990 δούλεψα στην οικοδομή και μάζεψα κάποια χρήματα με σκοπό να τυπώσω μερικά βινύλια έτσι μόνο για φίλους. Έψαχνα καιρό για μουσικούς να με βοηθήσουν κι ήταν πραγματικά δύσκολο να βρω συνεργάτες που να πιστεύουν αυτά που είχαν στη ψυχή τους τα τραγούδια μου. Τυχαία άκουσα μια πρόχειρη ηχογράφιση στο σπίτι του φίλου Νίκου από ένα μαθητικό συγκρότημα και του ζήτησα να μου γνωρίσει τα παιδιά. Έτσι βρέθηκα να κάνω πρόβες με τους Γιάννη, Μάνο, Οδυσσέα, Νίκο και τον Μανώλη στα πλήκτρα. Ήξερα ότι ήταν δύσκολο να τους εξηγήσω τι τράβηξα, ποιός ήμουν, τι ήθελα, από που ερχόμουν αλλά ήξερα όμως ότι μας ένωνε η μουσική μας. Ένιωθα ότι ερχόμουνα από ένα άλλο κόσμο. Έβλεπα με ρομαντισμό το βιολογικό θάνατο και φοβόμουνα τρομερά το θάνατο της ψυχής. Μισούσα τη μοναξιά και ερωτευόμουν την αληθινή μοναξιά. Μετά απο τρείς πρόβες και δώδεκα ώρες στο στούντιο ηχογραφήσαμε τα πρώτα τρία ταγούδια μας. Ο Κώστας τότε με σύστησε στο Θοδωρή και το Γρηγόρη κι έτσι βρεθήκαμε απρόσμενα να κυκλοφορούμε απο μια μικρή εταιρεία. Πρότεινα στα παιδιά, στους μουσικούς, να βάλουμε ένα όνομα για το συγκρότημα. Είπα να το λέμε ΜΑΥΡΟΙ ΚΥΚΛΟΙ απο το ομώνυμο τραγούδι. Τα παιδιά τότε είχαν τό δικό τους συγκρότημα που το αγαπούσαν και θα ξαναγυρνούσαν πάλι εκεί. Το είχαν βάλει άλλωστε και σαν προϋπόθεση για να με βοηθήσουν στην ηχογράφηση. Εγώ έλπιζα κρυφά ότι θα γίνουμε ομάδα κι ένα συγκρότημα όπως αυτά που είχα αγαπήσει στη δισκοθήκη μου. Τα παιδιά επέμεναν λέγοντας ότι αφού δεν θα συνεχίσουμε και έχω πληρώσει όλα τα έξοδα να μπει μόνο το ονομά μου όπως και στα βιβλία μου. Τελικά μπήκαν και τα δυο κι έτσι βαφτίστηκε το συγκρότημα. Άλλωστε φανταζόμουν ότι με την εκπλήρωση αυτού του μουσικού ονείρου θα μοίραζα αυτά τα δισκάκια σε φίλους μου και δεν θα υπήρχε περαιτέρω συνέχεια.

Θυμάμαι με συγκίνηση την συγκλονιστική εμπειρία της χάραξης του δίσκου, το πρώτο δείγμα, την εκτύπωση του εξώφυλλου με τα σκίτσα του φίλου Αντώνη και τις φωτογραφίες απο πίσω των παιδιών. Δάκρυσα απο ευτυχία. Σκέφτηκα ότι ήμουν ακόμα ζωντανός, την είχα γλυτώσει ακόμα μια φορά. Κι αυτό το χρώσταγα σ΄αυτά τα παιδιά. Θυμάμαι όταν τους πήγα τα πρώτα αντίτυπα και δεν πίστευαν στα μάτια τους. Έμαθα μετά ότι πήγαν και μέθυσαν για να το γιορτάσουν. Τότε σκέφτηκα ακόμα ότι ίσως να μη τους ξαναδώ! "

Ακούστε το