Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Know your enemy (Green Day)



-->
Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here.

Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here.

Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here.

Violence is an energy
Against the enemy
Well Violence is an energy right here

Bringing on the fury
The choir infantry
Revolt against the honor to obey

Overthrow the effigy
The vast majority
Burning down the foreman of control

Silence is the enemy
Against your urgency
So rally up the demons of your soul

Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here

Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here.

The insurgency will rise
When the bloods been sacrificed
Don't be blinded by the lies
In your eyes

Well Violence is an energy
Oh From here to eternity
Well Violence is an energy
And Silence is the enemy
So gimme gimme revolution

Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here

Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here

Do you know the enemy?
Do you know your enemy?
Well, gotta know the enemy right here

Overthrow the effigy
The vast majority
We're burning down the foreman of control

Silence is the enemy
Against your urgency
So rally up the demons of your soul

-->
Ως δεύτερη προσωπική μου ανάρτηση έχω το γνωστό αμερικάνικο συγκρότημα, τους Green Day. Δημιουργήθηκαν το 1987 και έφεραν στη μουσική ένα δικό τους punk rock ήχο. Δεν ξέρω αν είναι δόκιμος όρος αλλά πιστεύω πως είχαν την τύχη να βρεθούν στο απόγειο της καριέρας τους δύο φορές. Το 1994 με το δίσκο ‘’Dookie’’ μέσα από τον οποίο έγιναν γνωστά τραγούδια όπως το ‘’When I come around’’και ‘’basket case’’. Μια δεκαετία αργότερα το 2004, πιο ώριμοι και εμπνευσμένοι από την εξωτερική επεκτατική πολιτική που ασκεί η χώρα τους, βγάζουν σε κυκλοφορία το ‘’American Idiot’’, το οποίο κερδίζει το 2005 το βραβείο Grammy για τον καλύτερο Rock δίσκο της χρονιάς. Κάπου εκεί άρχισαν οι θεωρίες συνομωσίας και καθώς ο καιρός περνούσε και η μπάντα έμενε σιωπηλή πολλοί έσπευσαν να πουν ότι λόγω των αντιπολεμικών τραγουδιών τους θα εξαφανίζονταν από τη δισκογραφία. Ευτυχώς το 2009 εμφανίστηκαν δριμύτεροι με τον 8ο τους δίσκο με τίτλο ‘’21st Century Breakdown’’. Μέσα από αυτόν έχουμε και το σημερινό τραγούδι ‘’Know your enemy’’ στο οποίο οι Green Day, με το χαρακτηριστικό τους ήχο και στίχο, όχι μόνο συνεχίζουν την κριτική στην πολιτική της χώρας αλλά καλούν και τους πολίτες να ανοίξουν τα μάτια τους και το μυαλό τους. Σε κάποιο επίπεδο το τραγούδι ταιριάζει δυστυχώς και στην ελληνική σύγχρονη πραγματικότητα για αυτό ακούστε και σκεφτείτε !!

Ακούστε το




Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Τη Φάτσα μου Βαρέθηκα (Βλάσσης Μπονάτσος)


Τη φάτσα μου βαρέθηκα ρε φίλε
πάρτη και δώσ' μου τη δικιά σου
την φάτσα μου την μπούχτισα όλη μέρα
γουστάρω και την κοπελιά σου.

Γουστάρω να καπνίσω αν μου καπνίσει
γουστάρω μαύρο παντελόνι
γουστάρω να βγω έξω σαν παλιάτσος
μέσα στη ζέστη και το χιόνι.

Τη φάτσα μου βαρέθηκα ρε φίλε
πάμε κανένα ταξιδάκι
ας αγαπήσουμε κι οι δυο το ίδιο κορίτσι
κι οι τρεις ας πάμε για ουζάκι.

Γουστάρω ν' αρπαχτούμε μες στο δρόμο
κι όταν θα μοιάζουμε πια τόσο
ο σατανάς θα μας μπερδεύει φίλε,
κάποια στιγμή θα σε σκοτώσω.
Αυτή τη στιγμή θα ήθελα λίγη ησυχία. Υποδεχθείτε ένα καταπληκτικό τραγουδιστή, έναν αξιαγάπητο ηθοποιό, έναν απίστευτο παρουσιαστή και έναν μοναδικό άνθρωπο που αν και έφυγε από κοντά μας στις 14 Οκτωβρίου του 2004 κατάφερε με τη φωνή του, τις ατάκες του, τη ζωή του να μας σημαδέψει αιώνια. Ο Βλάσσης Μπονάτσος ξεκίνησε την καριέρα του ιδρύοντας τους "Πελόμα Μποκιού", στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα. Μιλάμε για ένα θρυλικό συγκρότημα παρά τα μόλις 2 χρόνια που υπήρξε στην ελληνική μουσική σκηνή. Αξίζει να αναφέρουμε ότι το όνομα του συγκροτήματος προέρχεται από τα αρχικά των ονομάτων των μελών του. Κάπου στο 1976 στον δίσκο "Επικίνδυνη Ισορροπία" βρίσκεται το τραγούδι "Τη φάτσα μου βαρέθηκα". Οι στίχοι του σπάνε κόκαλα, η μουσική του το ίδιο. Πρόκειται για την τρομερή, "χρυσή εποχή" 1970-1980. Η παραγωγή απίστευτη και μέσα σε όλα αυτά η φιγούρα του Βλάσση. Του Βλάσση με το καπέλο, με τα μαύρα γυαλιά, με το μουστάκι. Αυτού του ανθρώπου που έμοιαζε να μην συμβιβάστηκε ποτέ. Από τα τραγούδια του μέχρι τα show στην τηλεόραση ήταν πρωτοπόρος και με το μοναδικό του ύφος, το γέλιο του και τα αξιομνημόνευτα λόγια του ερχότανε τόσο κοντά μας που μας ψιθύριζε στο αυτί ότι φοβόμασταν να κάνουμε. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με αυτό το χαοτικό τραγούδι. Σε ωθεί σαν ένα διαβολάκι να κάνεις ότι πραγματικά "γουστάρεις", χωρίς φραγμούς, χωρίς καθωσπρεπισμούς να βρεις τον άλλο σου εαυτό και γιατί όχι να έρθεις σε ρήξη μαζί του. Όχι ψέμματα, πρέπει να έρθεις σε ρήξη μαζί του, επιβάλλεται. Μόνο έτσι θα ελευθερωθείς και θα ξέρεις ποιος πραγματικά είσαι. Ίσως να τα παραλέω...όχι βέβαια και λίγα λέω. Ακούστε το τραγούδι παρέα με ¨εσάς" και καθώς φτάνει στο τέλος κρατήστε ασφαλής απόσταση από τον εαυτό σας. Τα καλύτερα τότε έρχονται...

Υ.Γ. Τους στίχους στο "Τη φάτσα μου βαρέθηκα" έχει γράψει ο Ανδρέας Αγγελάκης και τη μουσική ο Σπύρος Βλασσόπουλος.

Ακούστε το



Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Τι να Θυμηθώ (Απόστολος Ρίζος)


Μη πετάει φτερό στο πέλαγο
Και μαντάτο απ' την Αθήνα
Τι να θυμηθώ απ' τα μάτια σου
Που 'χω να τα δω ένα μήνα

Στ' άγρια σοκάκια της ψυχής
Ψάχνω μα δε σ' ανταμώνω
Α, να κοιμηθώ να σ' ονειρευτώ
Που με ξέχασες και λιώνω

Ούτε που σαλεύει το νερό
Ούτε μου μιλούν οι γλάροι
Μου άργησες πολύ, πες μου πως θα 'ρθεις
Πριν να σβήσουνε οι φάροι
Μετά τις δύο πολύ καλές αναρτήσεις ξένου ρεπερτορίου, επιστρέφουμε στο ελληνικό με ένα κομμάτι που όταν το πρωτοάκουσα απλά δεν μπορούσα να το ξεχάσω. Είχε καρφωθεί στο μυαλό μου και το σιγοτραγουδούσα συνέχεια. Το σημερινό μας τραγούδι λοιπόν έχει τίτλο "Τι να θυμηθώ" και μας έρχεται από τον δίσκο "Ένας κύκνος κλαίει" του Απόστολου Ρίζου. Αξίζει να σημειωθεί ότι στίχους και μουσική σε όλα τα τραγούδια του δίσκου έχει γράψει ο Νίκος Ζούδιαρης. Ο οποίος εμπιστεύτηκε το 2001 τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Απόστολο Ρίζο να ερμηνεύσει τα τραγούδια του. Ο απόστολος Ρίζος έρχεται στην Αθήνα 18 χρονών σαν φοιτητής στο πολυτεχνείο. Ταυτόχρονα όμως, τραγουδάει με την κιθάρα του στο "Χαμάμ" εκεί λοιπόν τον άκουσε και ο Νίκος Ζούδιαρης ο οποίος μένοντας έκπληκτος από τη φωνή και την ερμηνεία του Απόστολου του έδωσε τα κομμάτια του. Τελικά και η τύχη παίζει τον ρόλο της. Αλλά μια τέτοια φωνή θα ήταν αμαρτία να μη γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό. Το σημερινό μας τραγούδι είναι από αυτά που ξεχώρισαν από τον δίσκο. Πρόκειται για ένα ερωτικό τραγούδι με ταξιδιάρικη μουσική. Έντονα τα στοιχεία της προσμονής και του αποχωρισμού που τα κάνει ακόμα πιο έντονα η χαρακτηριστική "βραχνή" φωνή του Απόστολου. Όσον αφορά τη μουσική και την ενορχήστρωση δεν θα πω τίποτα, απλά δυναμώστε την ένταση και αφεθείτε σε ένα μαγικό ταξίδι...

Ακούστε το


Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Yes I Do (Monika)

27 of December is arrived and i think its Saturday.
Greece is turning into white and its cold.
We dont really care.
I keep thinking of the way that we were met
Feels like its a fairy tale
Youre the princess the most beautiful Ive seen
I am just a prince

I can make you play
I can make you smile
I can make you safe in my foolish arms
Youre my sweetest kiss
Youre my immortality
Youre my pretty world spins inside my little mind little mind

Now were kissing and were saying to each other
Just a little I do
But the thing is what we really want to say
It cannot be said
And I promise I will never let that death
Take you from me anyway
Ill throw us stars, stars. Stars
To wish well never die

Youre my brightest sun
Youre my crystal sea
Youre my loudest rhythm
Beats inside my heart
I will make you laugh
I will make you fly to the shinny skies
Where well live in happiness.

Η Monika, είναι ένα νέο κορίτσι και σε ηλικία αλλά και στην δισκογραφία.Μεγαλωμένη στην Θεσσαλονίκη, η Monika ή αλλιώς Λεμονιά, ξεκίνησε την μουσική της πορεία και ομολογουμένως έχει προκαλέσει συζητήσεις στους μουσικούς κύκλους.
Προσωπικά θεωρώ πως είναι μια πολύ δυνατή παρουσία στην εγχώρια μουσική, με ρυθμούς και μελωδίες που δεν έχουμε συνηθίσει από Έλληνες μουσικούς. Ο στίχος πάντα αγγλικός, πολλές φορές απλός και άμεσος και άλλες φορές ποιητικός, σε ταξιδεύει.
Μόλις πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε τον δεύτερό της δίσκο, μετά το πολυσυζητημένο "AVATAR", με τίτλο "EXIT". Με την ευκαιρία λοιπόν, ακούμε το κομμάτι "Yes , I do" , ένα από τα πιο χαρακτηριστικά , κατά την άποψή μου κομμάτια του δίσκου. Με έντονο το ελληνικό στοιχείο , το μπουζούκι και ο μπαγλαμάς παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς επίσης και η χορωδία η οποία θυμίζει κάτι από αρχαία τραγωδία στον ακροατή. Δεν θα ήθελα να μπώ σε σχολιασμό του στίχου , γιατί θεωρώ πως ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του και να ακούσει με την μαγευτική της ερμηνεία, την δικία του ερωτική ιστορία.
Τα πολλά λόγια είναι περιττά στην περίπτωση της Monika, γι' αυτό , απλά απολαύστε την...


Ακούστε το


Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Resistance (Muse)


Is our secret safe tonight
and are we out of sight
Or will our world come tumbling down?
Will they find our hiding place
is this our last embrace
or will the walls start caving in?

It could be wrong, could be wrong, but it should have been right
It could be wrong, could be wrong, to let our hearts ignite
It could be wrong, could be wrong, are we digging a hole?

It could be wrong, could be wrong, this is out of control
It could be wrong, could be wrong, it can never last
It could be wrong, could be wrong, must erase it fast
It could be wrong, could be wrong, but it should have been right
It could be wrong could be....

Love is our resistance
They'll keep us apart and they wont to stop breaking us down
Hold me
our lips must always be sealed

If we live a life in fear
I'll wait a thousand years
just to see you smile again

Kill your prayers for love and peace
You'll wake the thought police
we can't hide the truth inside

It could be wrong, could be wrong, but it should have been right
It could be wrong, could be wrong, to let our hearts ignite
It could be wrong, could be wrong, are we digging a hole?

It could be wrong, could be wrong, this is out of control
It could be wrong, could be wrong, it can never last
It could be wrong, could be wrong, must erase it fast
It could be wrong, could be wrong, but it should have been right
It could be wrong could be....

Love is our resistance
They'll keep us apart and they wont to stop breaking us down
Hold me
our lips must always be sealed

The night has reached it's end
We can't pretend
We must run
We must run
Its time to run
Take us away from here
Protect us from further harm
Resistance

Σήμερα ‘’αντιστεκόμαστε’’ σε όλες τις πολύ καλές αναρτήσεις του mars από την ελληνική σκηνή με το τραγούδι ‘’Resistance’’ των Muse. Το κομμάτι ανήκει στον 5ο δίσκο της μπάντας με τον ομώνυμο τίτλο ‘’The Resistance’’. Από την πρώτη τους εμφάνιση στη δισκογραφία οι Muse έκαναν φανατικούς φίλους αλλά και φανατικούς εχθρούς λόγω του πολύ ιδιαίτερου ήχου της μουσικής τους. Σε όλα τους τα τραγούδια όπως και στο συγκεκριμένο διακρίνονται επιρροές από glam rock, R&B, disco αλλά και κλασσική μουσική. Σε όλο το δίσκο είναι εμφανή τα μηνύματα απέναντι στις πολιτικές δομές και τις πλουτοκρατικές τάσεις που επικρατούν. Όμως η ‘’αντίσταση’’ σε όλα αυτά όπως λέει και ο δημιουργός Matthew Bellamy μπορεί να γίνει με τον πιο ειρηνικό τρόπο καθώς προτάσσει το αίσθημα της αγάπης ως γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικές θρησκείες πολιτικές πεποιθήσεις κλπ. Έτσι, το ‘’Resistance’’ μπορεί να χαρακτηριστεί ως ερωτικό τραγούδι με έντονο πολιτικό υπόβαθρο, καθώς είναι επηρεασμένο από το μυθιστόρημα ‘’1984’’ του George Orwell.

Ακούστε το


Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Μάνα (Λεωνίδας Μπαλάφας)

Μάνα μη με συμβουλεύεις
είμαι μεγάλος πια
έχω ανοίξει τα φτερά μου
ανεβαίνω τα σκαλιά μου
χάραξα τα όνειρα μου
και έχει μάνα μου ουσία

μην σε πιάνει απελπισία.

Θα έχω μάτια και στη πλάτη

κι ένα καλό σκοπό
κάθε ένα μονοπάτι
θα χει να μου δώσει κάτι
κάτι για να συνεχίζω
και ποτέ να μη λυγίζω

ως το τέλος να ελπίζω.

Κι αν έρθουν στεναχώριες
θα έρθουν και χαρές
έχει μάνα μου ουσία
μη σε πιάνει απελπισία

ότι βρέξει ας κατεβάσει
έχω χρόνια για να πάθω
αν δεν πάθω πως θα μάθω.


Κι αν η μοίρα πει αντίο

κι είμαι εγώ ο τυχερός
είχε μάνα μου ουσία

μη σε πιάσει απελπισία.


Σήμερα θα ασχοληθούμε με έναν καλλιτέχνη που θα έπρεπε οι περισσότεροι να τον γνωρίζουμε από το γνωστό Reality ψευτο-ταλέντων Fame Story. Ωστόσο αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι οι περισσότεροι (βάζοντας μέσα και τον εαυτό μου) τον μάθαμε λίγο αργότερα. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ότι άκουγα τραγούδια του και έλεγα επιτέλους κάτι νέο και φρέσκο, χωρίς να ξέρω ότι είχε συμμετάσχει στο Reality. Αναφέρομαι στον Λεωνίδα Μπαλάφα που για την ιστορία κέρδισε στο συγκεκριμένο παιχνίδι χωρίς καθόλου κόπο. Θέλω με λίγα λόγια να πω ότι το παιχνίδι δεν τον στιγμάτισε, δεν του έκανε κακό με την έννοια ότι δεν τον δείχνουνε και λένε να ακόμα ένας από τις "φούσκες" της τηλεόρασης. Και αν το δούμε και από άλλη οπτική, μάλλον καλό του έκανε αφού κέρδισε και 200.000 ευρώ. Ούτως η άλλος ήταν μεγάλο ταλέντο και πριν το παιχνίδι. Βέβαια ο Λεωνίδας είναι εξαίρεση και καμία σχέση δεν έχει με την πλειοψηφία των "τραγουδιστών" που μαζικά κάνουν, έναν maximum δύο δίσκους και εξαφανίζονται. Ο Λεωνίδας έχει έρθει για να μείνει και θα μείνει. Δείχνοντας σεβασμό σε αυτό που κάνει με όρεξη και δουλειά μας έχει χαρίσει μέχρι στιγμής πολύ όμορφα τραγούδια. Άλλωστε καλλιτέχνης δεν είναι μόνο δισκογραφία αλλά και ζωντανές εμφανίσεις και εκεί ο Λεωνίδας έχει κερδίσει όλους τους θαυμαστές του. Πάντα με χαμόγελο έρχεται κοντά στο κοινό του και χωρίς καμία υπεροψία πίνει το ποτό του μαζί του (το πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο...). Το σημερινό μας τραγούδι βρίσκεται στο τελευταίο album του Λεωνίδα με τίτλο "Ανοιξάτικη Μέρα". Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη δουλειά με τραγούδια που αρκετά από αυτά τα ξέρουμε από live εμφανίσεις, το ραδιόφωνο και φυσικά το youtube. Το τραγούδι "Μάνα" σε στίχους και μουσική του ίδιου, με λαϊκά λόγια και στοιχεία παραδοσιακής μουσικής μας συνεπαίρνει δείχνοντας πως ο Λεωνίδας εκτός από funky εκτελέσεις τραγουδιών τα καταφέρνει εξίσου καλά και σε άλλα είδη.

Ακούστε το


Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

Μαραμπού (Ν. Καββαδίας)


Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί
πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο,
πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ
κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.

Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό,
πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,
κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,
σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο.

Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ,
που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα,
κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές
κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα.

Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά,
και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη,
κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί,
εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη.

Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ
και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία.
Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό -
και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία.

Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,
κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου όπου 'χε αυτοκτονήσει,
ταξίδευε τη λύπη της σε χώρες μακρινές,
μήπως εκεί γινότανε να τηνε λησμονήσει.

Πάντα σχεδόν της Μπασκιρτσέφ κρατούσε το Ζουρνάλ,
και την Αγία της Άβιλας παράφορα αγαπούσε,
συχνά στίχους απάγγελνε θλιμμένους γαλλικούς,
κι ώρες πολλές προς τη γαλάζιαν έκταση εκοιτούσε.

Κι εγώ, που μόνον εταιρών εγνώριζα κορμιά,
κι είχα μιαν άβουλη ψυχή δαρμένη απ' τα πελάη,
μπροστά της εξανάβρισκα την παιδική χαρά
και, σαν προφήτη, εκστατικός την άκουα να μιλάει.

Ένα μικρό της πέρασα σταυρό απ' το λαιμό
κι εκείνη ένα μου χάρισε μεγάλο πορτοφόλι
κι ήμουν ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος της γης,
όταν εφθάσαμε σ' αυτήν που θα 'φευγε, την πόλη.

Την εσκεφτόμουνα πολλές φορές στα φορτηγά,
ως ένα παραστάτη μου κι άγγελο φύλακά μου,
και μια φωτογραφία της στην πλώρη ήταν για με
όαση, που ένας συναντά μες στην καρδιά της Άμμου.

Νομίζω πως θε να 'πρεπε να σταματήσω εδώ.
Τρέμει το χέρι μου, ο θερμός αέρας με φλογίζει.
Κάτι άνθη εξαίσια του ποταμού βρωμούν,
κι ένα βλακώδες Μαραμπού παράμερα γρυλίζει.

Θα προχωρήσω!...Μια βραδιά σε πόρτο ξενικό
είχα μεθύσει τρομερά με ουίσκυ, τζιν και μπύρα,
και κατά τα μεσάνυχτα, τρικλίζοντας βαριά,
το δρόμο προς τα βρωμερά, χαμένα σπίτια επήρα.

Αισχρές γυναίκες τράβαγαν εκεί τους ναυτικούς,
κάποια μ' άρπαξ' απότομα, γελώντας, το καπέλο
(παλιά συνήθεια γαλλική του δρόμου των πορνών)
κι εγώ την ακολούθησα σχεδόν χωρίς να θέλω.

Μια κάμαρα στενή, μικρή, σαν όλες βρωμερή,
οι ασβέστες απ' τους τοίχους της επέφτανε κομμάτια,
κι αυτή ράκος ανθρώπινο που εμίλαγε βραχνά,
με σκοτεινά, παράξενα, δαιμονισμένα μάτια.

Της είπα κι έσβησε το φως. Επέσαμε μαζί.
Τα δάχτυλά μου καθαρά μέτρααν τα κόκαλά της.
Βρωμούσε αψέντι. Εξύπνησα, ως λένε οι ποιητές,
"μόλις εσκόρπιζεν η αυγή τα ροδοπέταλά της".
Όταν την είδα και στο φως τα' αχνό το πρωινό,
μου φάνηκε λυπητερή, μα κολασμένη τόσο,
που μ' ένα δέος αλλόκοτο, σαν να 'χα φοβηθεί,
το πορτοφόλι μου έβγαλα γοργά να την πληρώσω.
Δώδεκα φράγκα γαλλικά... Μα έβγαλε μια φωνή,
κι είδα μια εμένα να κοιτά με μάτι αγριεμένο,
και μια το πορτοφόλι μου... Μ' απόμεινα κι εγώ
έναν σταυρό απάνω της σαν είδα κρεμασμένο.
Ξεχνώντας το καπέλο μου βγήκα σαν τον τρελό,
σαν τον τρελό που αδιάκοπα τρικλίζει και χαζεύει,
σέρνοντας μέσα στο αίμα μου μια αρρώστια τρομερή,
που ακόμα βασανιστικά το σώμα μου παιδεύει.
Λένε για μένα οι ναυτικοί που εκάμαμε μαζί
πως χρόνια τώρα με γυναίκα εγώ δεν έχω πέσει,
πως είμαι παλιοτόμαρο και πως τραβάω κοκό,
μ' αν ήξερα οι δύστυχοι, θα μ' είχαν συχωρέσει...
Το χέρι τρέμει... Ο πυρετός... Ξεχάστηκα πολύ
ασάλευτο ένα Μαραμπού στην όχθη να κοιτάζω.
Κι έτσι καθώς επίμονα κι εκείνο με κοιτά,
νομίζω πως στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω...
Σήμερα, το τραγούδι με το οποίο θα ασχοληθούμε είναι σε ποίηση του Νίκου Καββαδία. Το συγκλονιστικό αυτό ποίημα μας έρχεται από την ποιητική συλλογή "Μαραμπού" κάπου στο 1933. Όπως μας έχει συνηθίσει ο ποιητής σε βιωματικές ιστορίες από τις θάλασσες που έχει ταξιδέψει, έτσι και στο "Μαραμπού" μας διηγείται μία ιστορία που βασίζεται στην γνωριμία ενός ναυτικού με μία μοναδική γι' αυτόν κοπέλα. Αλλά πως τα φέρνει η μοίρα, η τύχη, ή όπως θέλετε πείτε το, αυτοί οι δύο ξανασυναντιούνται ύστερα από χρόνια. Εν τω μεταξύ τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά από την πρώτη τους γνωριμία και όταν καταλαβαίνουν με ένα τραγικό τρόπο ότι είναι αυτά τα ίδια πρόσωπα που είχαν αλληλο-αγαπηθεί πριν χρόνια, αυτή τους η συνάντηση αλλάζει για πάντα τη ζωή τους. Τόσο αληθινό και συνταρακτικό ποίημα που νιώθεις πραγματικά πως ώρες ώρες είσαι έρμαιο των συγκυριών. Το ποίημα "Μαραμπού" έχει μελοποιηθεί, εκτός άλλων, και από την Μαρίζα Κωχ. Η ερμηνεία της οποίας στο τραγούδι είναι αδιαμφισβήτητα από τις ωραιότερες που μπορούμε να συναντήσουμε. Με σεβασμό, απλότητα και λυρισμό ερμηνεύει τα λόγια του Νίκου Καββαδία. Βέβαια μια πολύ ωραία προσπάθεια έχουν κάνει και οι Social Waste σε μια τελείως διαφορετική προσέγγιση. Οι Social Waste ήταν ένα Lowbap συγκρότημα που κάπου στο 2001 είχε βγάλει έναν δίσκο με τίτλο "Ήταν ταξίδι". Μέσα σε αυτόν τον δίσκο βρίσκεται και το "Μαραμπού". Σε αυτή τη προσπάθεια των παιδιών μπορούμε να δούμε πως το hip - hop δένει άρτια με την ποίηση. Πόσο μάλλον όταν η ποίηση έχει θέμα, που από μόνο του βγάζει πάθος και δυναμισμό. Τότε συνδυάζεται ιδανικά με το συγκεκριμένο μουσικό είδος, χωρίς να υφίσταται κανένα ίχνος ιεροσυλίας και όλων αυτών που ειπώνονται συνήθως σε παρόμοιες προσεγγίσεις. Σε αντίθεση βέβαια έρχεται το συγκρότημα των Πυξ Λαξ, αρκετά σημαντικό συγκρότημα, άσχετα αν δεν είμαι φαν της μουσικής τους ρουτίνας. Το εν λόγω συγκρότημα σαφώς επηρεασμένο από του ποίημα του Καββαδία, έφτιαξε ένα τραγούδι με τίτλο "Λένε για μένα". Σας παραθέτω μέρος των στίχων του τραγουδιού των Πυξ Λαξ για να δείτε μόνοι σας την ομοιότητα. "Λένε για μένα οι όμορφες που ζήσαμε μαζί, πώς είμαι ένα αδιόρθωτο ρεμάλι τελειωμένο. Πως μια κατάρα έχω βαριά και μέσα μου θα ζει, να με κρατά στη μοναξιά σκληρά φυλακισμένο". Προς Θεού, δεν λέω ότι οι άνθρωποι έκλεψαν το ποίημα ή κάτι τέτοιο. Απλά θεωρώ ότι θα μπορούσαν όταν το τραγούδαγαν live ή όταν το ερμήνευαν στα τόσα μουσικά κανάλια που έβγαιναν κατά καιρούς να κάνουν μια αναφορά στο ποίημα προκειμένου να ενδιαφερθεί περισσότερος κόσμος για την ποίηση του Νίκου Καββαδία. Κρίμα, γιατί είναι φανερό πόσο ο Καββαδίας τους επηρέασε και δεν ωθούσαν και άλλο κόσμο σε αυτή τη κατεύθυνση. Καμία σχέση δεν έχει βέβαια το μοναδικό αυτό ποίημα με τα στιχάκια των συμπαθέστατων Πυξ Λαξ. Μιας και θεωρώ ότι αξίζει κανείς να ακούσει και τις δύο μελοποιήσεις του ποιήματος, σας τις παραθέτω.

                                 Ακούστε το (Μαρίζα Κωχ)

 

 Ακούστε το (Social Waste)