Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Κυρ Διευθυντά των Δίσκων (Νίκος Παπάζογλου)



Κυρ Διευθυντά των δίσκων
έχω ένα νταλκά βαρύ

Όργανο γλυκό θα πιάσω
τραγουδάκι να της φτιάσω
κάν' το δίσκο ν' ακουστεί (Χ2)

Να το πω από το ράδιο
να της έδινα κουράγιο

Να μ' ακούσει να με νιώσει
το μυαλό της να διορθώσει (Χ2)

Κυρ εταιρειάρχη βιάσου
άντε να 'χεις την υγειά σου
έχω να της πω πολλά
με μιαν όμορφη πενιά
κι ας με ρίξεις στα λεφτά
κι ας μην πάρω ποσοστά

Δεν μπορώ να περιμένω
είμαι βρέφος πεινασμένο
μη μού λες γι' αναβολή
και μέ τυραννάς κι εσύ

Κυρ Διευθυντά των δίσκων
έχω ήχο κι υλικό

Να βγω να το τραγουδήσω
ίσως και τη μεταπείσω
στα κανάλια να το πω (Χ2)

Την αγάπη μου δεν ξέρεις
μ' απ' αυτή κι εσύ υποφέρεις

Κι' όταν πίνεις κι είσαι μόνος
κλαίει ο κρυφός σου πόνος (Χ2)

<<Θυμάμαι ότι τα τραγούδια αυτά έγιναν μέσα σε λίγες ημέρες μαζί με τον Μανώλη Ρασούλη, σε μια εποχή άκρως πολιτικοποιημένη και υπό το δέος των τραγουδιών του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη...κι ενός ανάλογου μουσικού κλίματος που κυριαρχούσε τότε. Και ίσως να ήταν μια διακριτική απάντηση σ 'αυτήν την εποχή. Θυμάμαι τη νύχτα που ταξιδεύαμε με το τρένο για τη Θεσσαλονίκη, όπου θα ηχογραφούσαμε το δίσκο σ 'ένα μικρό στούντιο του Νίκου Παπάζογλου. Πόσο απίθανο μου φαινόταν ότι αυτά τα τσιφτετέλια, οι ρούμπες θα κυκλοφορούσαν δημοσίως! Το πρώτο τραγούδι ήταν η "τρελή κι αδέσποτη" που μπορεί κανείς να πει ότι ήταν και το εμβληματικό τραγούδι αυτού του δίσκου. Κατά κάποιον τρόπο είχα εκπλήξει τον ίδιο μου τον εαυτό διότι μέχρι τότε, η μουσική που έγραφα ήταν ενός άλλου ύφους. Ανακάλυπτα συγχρόνως και τη σχέση μου με τη λαϊκή μουσική >>. Ο Νίκος Ξυδάκης ανακαλεί στη μνήμη του εικόνες από τα τέλη της δεκαετίας του '70 και περιγράφει το πλαίσιο, κοινωνικό και καλλιτεχνικό, μέσα στο οποίο προέκυψε ένας από τους σημαντικότερους δίσκους των τελευταίων δεκαετιών. Η συγκυρία ήταν πραγματικά ευτυχής και το έφερε να συναντηθούν ο νίκος Ξυδάκης με τον Μανώλη Ρασούλη, τον άνθρωπο που για πολλούς άλλαξε την πορεία του ελληνικού στίχου, με τον Διονύση Σαββόπουλο, που ανέλαβε την παραγωγή, και μ 'ένα νεαρό τραγουδιστή από την Θεσσαλονίκη. Η βαθιά του φωνή, με το μοναδικό λυγμό της και το χρώμα της, μόνο απαρατήρητη δεν μπορούσε να περάσει. Ήταν ο Νίκος Παπάζογλου. Η ηχογράφηση του δίσκου γίνεται στο νεοσύστατο στούντιο "Αγροτικόν", τα τραγούδια βγαίνουν στον αέρα και σκάνε σαν βόμβα στα θεμέλια του "μουσικού καθωσπρεπισμού". Δεν θυμίζουν τίποτε απ 'όλα τα τραγούδια της εποχής. Δεν ήταν λαϊκά αλλά ούτε και ροκ. Ήταν όμως αληθινά, αυθεντικά, άμεσα. "Κυρ Διευθυντά των δίσκων, έχω ενάν νταλκά βαρύ, όργανο γλυκό θα πιάσω, τραγουδάκι να της φτιάσω, κάν ' το δίσκο ν 'ακουστεί..." . Κι ο δίσκος ακούστηκε και ακούγεται. Κι όλα είναι πια ιστορία...
Για το παραπάνω άρθρο καθώς και την συνέντευξη του Νίκου Ξυδάκη πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Μελωδία 99.2 καθώς και την "καθημερινή", μιας και σε ειδική έκδοση της "καθημερινής" στις 29/6/2003 εμφανίζεται το παρόν άρθρο που μοιράζομαι σήμερα μαζί σας.

Ακούστε το


Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Post Break-Up Sex (The Vaccines)



I can barely look at you,
Don't tell me who you lost it to.
Didn't we say we had a deal?
Didn't I say how bad I feel?

Everyone needs a helping hand;
Who said I would not understand?
Someone up the social scale
for when you're going off the rails, have

Post break-up sex
that helps you forget your ex.
What did you expect from post break up sex?

Leave it 'til the guilt consumes
I found you in the nearest room
All our friends were unaware
Most had just passed out downstairs.

To think I'd hoped you'd be okay,
Now I can't think of what to say,
Maybe I misunderstood,
But I can't believe you're feeling good, from

Post break-up sex
that helps you forget your ex,
What did you expect from post break up sex?

Oh when you love somebody but you find someone,
And it all unravels and it comes undone

From post break-up sex
that helps you forget your ex.
What did you expect from post break up sex?

Το κομμάτι που αναρτώ σήμερα ονομάζεται ''Post break up Sex'' και συμπεριλαμβάνεται στον πρωτο προσωπικό δίσκο των ''Τhe Vaccines'', που τιτλοφορείται ''What did you expect from The Vaccines?''. Οι The Vaccines δεν παίζουν κάτι το καινούριο, κάτι που να μην έχουμε ακούσει. Indie κιθαριστικό rock, με απλές, σύντομες, πιασάρικες συνθέσεις και μια retro αισθητική που γέρνει προς την post-punk εποχή. Ο δε στίχος και αυτός απλός, καθημερινός και άμεσος, δένει τη συνταγή μαζί με τα μουσικά στοιχεία. Όποιος έχει μια στοιχειώδη συμπάθεια στον απλό κιθαριστικό ήχο βρετανικών συγκροτημάτων των προσφάτων ετών σίγουρα θα συμπαθήσει το εν λόγω άλμπουμ από το πρώτο άκουσμα. Το συγκεκριμένο κομμάτι απο την Λονδρέζικη τετραμελή μπάντα παίζεται ήδη πολύ στα ραδιόφωνα αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος της ανάρτησής του. Αυτό που μου κίνησε το ενδιαφέρον είναι οι στίχοι καθώς το τραγούδι μιλάει για μια εφήμερη σχέση, μια σεξουαλική επαφή απλά για να ξεχάσεις τον/την πρώην σου!! Εφόσον είναι της μόδας η σεξουαλική απελευθέρωση ή επανασταση (βέβαια δεν ξέρω κατα πόσο εκφράζεται σωστά) μου ήρθε η ιδέα να γίνει μια συζήτηση γύρω απο το θέμα μέσα απο τα σχόλια σας. Ξεκινώντας θεωρώ προσωπικά οτι όσο είμαι κολλημένος με μια πρώην μου δεν θα μπορούσα να καταφύγω σε post break up sex απλά για να την ξεπεράσω ...Mars και Άρη περιμένω να δώσετε και σεις το καλό παράδειγμα με τα σχόλια σας για να ακολουθήσουν και άλλοι.

Aκούστε το


Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Το όνειρο (Silena)



Σαν πιω το δάκρυ σου
γλυκά θα κοιμηθώ
κι από τον ύπνο αυτό
ποτέ δε θα ξυπνήσω
τ΄ αστέρια, το φεγγάρι θα’ χω θησαυρό
και τ΄ όνειρό μου το τρελό θα συναντήσω

Σαν δεις φωτιά
να βγαίνει μέσα απ’ το βυθό
θα΄ ναι ο λυγμός της Αφροδίτης που πονάει
το μυστικό της έχει κρύψει από καιρό
μα η πληγή, μαργαριτάρι που σκορπάει

Μνήμες, σιωπές μετρούν τα χρόνια,
οι έρωτες ζούνε αιώνια
οι δυο καρδιές γίνονται ένα
βλέμμα του απείρου
κλειδί του ονείρου

Γεια σας, σήμερα το βράδυ με περίμενε μία πάρα πολύ ωραία έκπληξη. Ανοίγω το mail μου να δω μήπως με θυμήθηκε κανένας εκτός από τις προσφορές της groupon και των σχετικών sites και τί να δω; Μία καινούρια φίλη, η Silena, μου έστειλε ένα πολύ ωραίο "ποίημα - τραγούδι", όπως το χαρακτήρισε εύστοχα η ίδια. Στο συγκεκριμένο στιχούργημα (μάλλον το "ποίημα - τραγούδι" ακούγεται καλύτερο) εντύπωση μας κάνουν οι πανέμορφες και ζωντανές εικόνες, η μουσικότητα και φυσικά το πάντα διαχρονικό νόημα του. Σε ευχαριστούμε πολύ Silena και ελπίζουμε στο μέλλον να μας έχεις και άλλες τέτοιες εκπλήξεις...

Υ.Γ. Ποιήματα της Silena και όχι μόνο μπορείτε να απολαύσετε στα ιστολογία της:
http://poetry-of-silena.blogspot.com και http://www.silena26.blogspot.com
.

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Rolling In the Deep (Adele)



There's a fire starting in my heart,
Reaching a fever pitch and it's bring me out the dark,

Finally, I can see you crystal clear,
Go ahead and sell me out and I'll lay your sheet bare,
See how I'll leave with every piece of you,
Don't underestimate the things that I will do,

There's a fire starting in my heart,
Reaching a fever pitch and it's bring me out the dark,

The scars of your love remind me of us,
They keep me thinking that we almost had it all,
The scars of your love, they leave me breathless,
I can't help feeling,

We could have had it all,
(You're gonna wish you never had met me),
Rolling in the deep,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),
You had my heart inside of your hands,
(You're gonna wish you never had met me),
And you played it to the beat,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),

Baby, I have no story to be told,
But I've heard one on you and I'm gonna make your head burn,
Think of me in the depths of your despair,
Make a home down there as mine sure won't be shared,

The scars of your love remind me of us,
(You're gonna wish you never had met me),
They keep me thinking that we almost had it all,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),
The scars of your love, they leave me breathless,
(You're gonna wish you never had met me),
I can't help feeling,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),

We could have had it all,
(You're gonna wish you never had met me),
Rolling in the deep,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),
You had my heart inside of your hands,


(You're gonna wish you never had met me),
And you played it to the beat,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),

Could have had it all,
Rolling in the deep,
You had my heart inside of your hands,
But you played it with a beating,

Throw your soul through every open door,
Count your blessings to find what you look for,
Turn my sorrow into treasured gold,
You'll pay me back in kind and reap just what you've sown,

(You're gonna wish you never had met me),
We could have had it all,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),
We could have had it all,
(You're gonna wish you never had met me),
It all, it all, it all,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),

We could have had it all,
(You're gonna wish you never had met me),
Rolling in the deep,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),
You had my heart inside of your hands,
(You're gonna wish you never had met me),
And you played it to the beat,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),

Could have had it all,
(You're gonna wish you never had met me),
Rolling in the deep,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),
You had my heart inside of your hands,

But you played it,
You played it,
You played it,
You played it to the beat.

Η αγγλίδα στιχουργός και τραγουδίστρια Adele δεν γινόταν να λείπει από ένα ιστολόγιο σαν αυτό που ασχολείται με αξιόλογες μουσικές δημιουργίες. H Adele Laurie Blue Adkins, όπως είναι το πλήρες όνομά της, είναι μόλις 23 ετών και όμως έχει κάνει ήδη ιδιαίτερη εντύπωση στη διεθνή μουσική σκηνή. Με τον πρώτο δίσκο της με τίτλο ‘’19’’, που κυκλοφόρησε το 2008, κατάφερε να αποσπάσει 2 βραβεία Grammy ως καλύτερη πρωτοεμφανιζόμενη τραγουδίστρια και ως καλύτερη γυναικεία ποπ εμφάνιση. Ήδη από τον πρώτο της δίσκο ξεχώρισε για το ιδιαίτερο στυλ της μουσικής της που καταφέρνει να εναρμονίσει τέλεια blues και soul στοιχεία με μοντέρνους ποπ ρυθμούς. Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι το ‘’Rolling In the Deep’’ που αποτελεί και το πρώτο single από τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά της με τίτλο ‘’21΄΄ που κυκλοφόρησε στις αρχές του 2011. Η ίδια περιγράφει τον ήχο του συγκεκριμένου τραγουδιού ως ‘’dark bluesy gospel disco tune’’. Μέσα σε όλα τα εύσημα που έχουν αποδοθεί στην ίδια και στις δισκογραφικές δουλειές της μια σημαντική διάκριση είναι ότι για πρώτη φορά μετά τους Beatles το 1964, ένας καλλιτέχνης καταφέρνει να έχει δύο albums και δύο singles στο Top 5 των αντίστοιχων UK charts, την ίδια εβδομάδα!!Προσωπικά αν και προτιμώ το ‘’Chasing pavements’’ από τον προηγούμενο δίσκο της πιστεύω πως και το ‘’Rolling In the Deep’’ αποτελεί ένα πολύ δυνατό ηχητικά κομμάτι που ακόμα και αν παίζει ως χαλί σε μία καφετέρια θα σε κάνει να το προσέξεις και να παρασυρθείς από το ρυθμό του.

Ακούστε το



Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Αμφιβολία (Φοίβος Δεληβοριάς)



Θα αμφιβάλλεις, γιατί έτσι παίζεται αυτό
Η φαντασία σου Θα βάζει στην αγάπη μου εμπόδιο
Οι συγγενείς σου , οι φίλοι απ'το δημοτικό
Ταινίες με τίτλους όπως"Η αγάπη το βάζει στα πόδια"
Ο βίος ο σύγχρονος, το άρωμα σου που σε κάνει ξεχωριστή
Η κάμερά σου που στέκεται στο φούτερ σου και σε κοιτάζω
Κάποιος που υπήρξε και κάποιος που δεν ήρθε στη σωστή σου στιγμή
Εγώ παράλυτος κι Εγώ που περπετώντας το κορμί μου γυμνάζω

Θα αμφιβάλλω, γιατί έτσι κουρδίζεται αυτό
Η εμπειρία μου θα υψώνει στο δόσιμό σου εμπόδια
Η απόδρασή μου, οι τσόντες μου σ'ένα φόλντερ κρυφό
Και τα χαρτάκια στο αμάξι από χιλιάδες διόδια
Ο βίος της Τέχνης, το στούντιο, μ'ένα PC που κρασάρει διαρκώς
Η κάμερά μου που στέκεται στο πιάνο μου και με κοιτάζεις
Κάποια που υπήρξε και κάποια που μ'έκανε να νιώθω μισός
Εσύ αριστούργημα κι Εσύ μόνη το μέικ-απ να βγάζεις

Θα αμφιβάλλεις, γιατί έτσι πηγαίνει αυτό
Έτσι οδηγείται, έτσι φλέγεται, έτσι ανεβαίνει στη μέρα
Έτσι το μάθαν οι άνθρωποι κάτω από τον ουρανό
Αυτό πιστέψαν οι άνθρωποι κι αυτό πάει τον κόσμο πιο πέρα
Θα αμφιβάλλω, γιατί έτσι πρέπει να παίξω κι εγώ
Η φαντασία μου θα βάζει στην αγάπη σου εμπόδια
Είναι ο άγραφος κώδικας, είναι το κοινό μυστικό
Είναι μια βόλτα στα σύννεφα, που πάντα γυρνάς με τα πόδια

Για τον Φοίβο Δεληβοριά έχουμε ξαναμιλήσει μέσα από το Στιχοι-θείτε και πιστέψτε με όσο βγάζει τέτοια τραγούδια σαν την "αμφιβολία" και τέτοια album σαν το "Ο αόρατος άνθρωπος" θα μιλάμε πολύ συχνά γι' αυτόν. Αφορμή λοιπόν μας έδωσε το καινούργιο του album το οποίο κυκλοφόρησε μέσα στον Δεκέμβρη του 2010, το οποίο περιέχει 11 καταπληκτικά κομμάτια. Μάλιστα ένα από αυτά το "Ωροσκόπιο" το ερμηνεύει η μοναδική Αρλέτα. Ο Φοίβος στο καινούργιο του album φαίνεται πιο ώριμος από ποτέ. Παρέα με τον Σταμάτη Σταματάκη (μπάσο & κοντραμπάσο) και τον Γιώργο Κατσάνο σε 20 διαφορετικά όργανα (πιάνο, Epinette des Vosges, μουσικό πριόνι, theremin, theatre organ, στυλόφωνο κ.α.) χάρισαν στα κομμάτια μοναδικά εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις. Αρκετά όμως, ας απολαύσουμε την ηλεκτρονική "αμφιβολία" του Φοίβου Δεληβοριά...

Ακούστε το


Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

Ο Λόγος που μου Είπες Σ' Αγαπώ


Ακόμα στριφογυρίζω στο μεθυσμένο μου κρεβάτι,

για ένα σου γέλιο, για ένα σου μόνο δάκρυ.

Καλύπτω με το σεντόνι κάθε πτυχή του εαυτού μου,

τον κάθε μου φόβο την κάθε ανασφάλεια.

Να περισώσω θέλω απ’ τα συντρίμμια του μυαλού μου

και την χαμένη μου υπερηφάνεια.


Λένε πως κάτι τέτοιες ώρες βασανίζεσαι

και το μυαλό παίζει περίεργα παιχνίδια.

Κι είναι καλύτερα στον ύπνο να βυθίζεσαι,

Απ’ το να περιφέρεσαι ξανά στα ίδια και τα ίδια.


Απόψε όμως θ’ αντέξω του Μορφέα τις προκλήσεις

μόνος πάλι θα ξαγρυπνώ.

Να ψάχνω μέσα στις χαμένες μου αισθήσεις

τον λόγο που μου είπες σ’ αγαπώ.

Τον λόγο που μου είπες σ’ αγαπώ.


Τον λόγο που στριφογυρίζω στο μεθυσμένο μου κρεβάτι,

Τον λόγο που σκεπάζω ως και τα όνειρα μου.

Για ένα γέλιο, για ένα δάκρυ, για μιαν απάτη,

Γι’ αυτό που κάποιοι λένε αληθινή αγάπη.


Λένε πως κάτι τέτοιες ώρες βασανίζεσαι

και το μυαλό παίζει περίεργα παιχνίδια.

Κι είναι καλύτερα στον ύπνο να βυθίζεσαι,

Απ’ το να περιφέρεσαι ξανά στα ίδια και τα ίδια.


Απόψε όμως θ’ αντέξω του Μορφέα τις προκλήσεις

μόνος πάλι θα ξαγρυπνώ.

Να ψάχνω μέσα στις χαμένες μου αισθήσεις

τον λόγο που μου είπες σ’ αγαπώ.

Τον λόγο που μου είπες σ’ αγαπώ.


Γεια σας και σήμερα, αν και νωρίτερα απ' ότι συνήθως θα μοιραστώ μαζί σας ένα ακόμα τραγούδι στο οποίο έχω γράψει τα λόγια. Για πρώτη φορά εκτός από τους στίχους θα ακούσετε και τη μουσική του τραγουδιού η οποία ανήκει στον πολύ καλό μου φίλο Άρη ο οποίος εδώ και κάποιους μήνες ζει στην Δανία και όποτε μπορεί ανεβάζει και κανένα κομμάτι στο Στιχοι-θείτε. Ο Άρης όντας πολυτάλαντος (ναι με έχει πληρώσει...) είναι και ο ερμηνευτής του συγκεκριμένου τραγουδιού. Σας αφήνω να το ακούσετε και περιμένω με αγωνία τα σχόλια σας.

Ακούστε το







Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

Του Έρωτα και του Θανάτου (Θανάσης Παπακωνσταντίνου)



Στης πικροδάφνης τον ανθό και στης ιτιάς το δάκρυ
που στάζει όλο παράπονο στης ποταμιάς την άκρη
στου κόρφου σου τα βότανα και στην ποδιά σου πάνω
έγειρα να αποκοιμηθώ, τον πυρετό να γιάνω

Έκλεισα τα ματάκια μου κι είδα όνειρο μεγάλο
πως σε μια αυλή, για χάρη σου, πάλευα με το χάρο
Και φώναξες σαν σ' άρπαξε και μ' είδες να σαστίζω:
"μη με φοβάσαι αγάπη μου λιβάνι κι αν μυρίζω,
μόνο σκουλήκι να γενείς, να 'ρθεις να μ' ανταμώσεις
κρυφά στο σώμα μου να μπεις, γλυκό φιλί να δώσεις
Ένα φιλί αλλιώτικο που ανάσα δε θα φέρνει
μα μες στης γης τις μυρωδιές τα κάλλη μου θα σπέρνει"

Σκουλήκι γίνηκα κι εγώ κι ήρθα να σ' ανταμώσω,
κρυφά στο σώμα σου να μπω, γλυκά φιλιά να δώσω
Στο έμπα χίλια σου 'δωκα, στο έβγα δυο χιλιάδες,
γλυκά να λιώσεις, να χυθείς, σαν τις χλωμές λαμπάδες

Κι εκεί στης γης τις μυρωδιές, στην παιχνιδιάρα σήψη
ο Έρωτας τον Θάνατο μπόρεσε να νικήσει
Απ' τα φιλιά που χάρισα στα κάλλη του κορμιού σου
λουλούδι φύτρωσε μικρό που πίνει απ' τους χυμούς σου
Λουλούδι που κι αν μαραθεί τη μυρωδιά δε χάνει
γιατί δακρύζει σαν ιτιά κι ανθεί σαν πικροδάφνη

Καλησπέρα σας, για τον Θανάση Παπακωνσταντίνου έχουμε μιλήσει και σε προηγούμενη ανάρτηση. Απλά σήμερα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα τραγούδι του από το τελευταίο του album με τίτλο " Ο ελάχιστος εαυτός" το οποίο την πρώτη φορά που το άκουσα έμεινα άφωνος. Ο τίτλος του κομματιού είναι "Του έρωτα και του θανάτου" και πραγματικά ο στίχος του είναι ανεπανάληπτος. Το άλλο γεγονός που μου έκανε εντύπωση είναι ότι δεν ξέρουμε ποιος έχει γράψει τα λόγια στο συγκεκριμένο τραγούδι. Η μουσική φυσικά ανήκει στον Θανάση αλλά τα λόγια;
Όπως και να έχει ο στιχουργός αξίζει πάρα πολλά συγχαρητήρια καθώς έχει γράψει ένα βαθιά ερωτικό κομμάτι με έναν λίγο ανορθόδοξο τρόπο (θα καταλάβετε μόλις ακούσετε το κομμάτι). Αλλά φυσικά πολλά συγχαρητήρια αξίζει και ο Θανάσης που ανακάλυψε αυτά τα λόγια. Επίσης θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στον Φώτη Σιώτα ο οποίος κάνει φωνητικά στο συγκεκριμένο κομμάτι και συνηθέστερα συμμετέχει στην ενορχήστρωση των περισσότερων κομματιών του Θανάση. Άλλωστε στο συγκεκριμένο album ερμηνεύει και ο ίδιος το "Ποιος θα με θυμάται",ένα πολύ όμορφο τραγούδι που σίγουρα αξίζει να αναζητήσετε και να ακούσετε με προσοχή. Σας αφήνω λοιπόν να απολαύσετε το σημερινό μας τραγούδι και σας υπόσχομαι πως θα επιστρέψω με περισσότερες πληροφορίες για τον στιχουργό του εν λόγω κομματιού (αν και μάλλον πρόκειται για κάποιο παραδοσιακό άγνωστου δημιουργού).


Ακούστε το


Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Dans ma rue (ZAZ)



j'habite un coin du vieux Montmartre
Mon père rentre soûl tous les soirs
Et pour nous nourrir tous les quatre
Ma pauvre mére travaille au lavoir.
Moi j'suis malade, j'rêve à ma fenêtre me
Je regarde passer les gens d'ailleurs
Quand le jour vient à disparaître
Il y a des choses qui me font un peu peur
Dans ma rue il y a des gens qui s' prominent
J'les entends chuchoter dans la nuit
Quand je m'endors bercée par une rengaine
J'suis soudain réveillée par des cris
Des coups d'sifflet, des pas qui traînent, qui vont et viennent
Puis le silence qui me fait froid dans tout le Coeur
Dans ma rue il y a des ombres qui s' prominent
Et je tremble et j'ai froid et j'ai peur
Mon père m'a dit un jour : "la fille,
Tu ne vas pas rester là sans fin
T'es bonn' à rien, ça c'est d'famille
Faudrait voir à gagner ton pain
Les hommes te trouvent plutôt jolie
Tu n'auras qu'à sortir le soir
Il y'a bien des femmes qui gagnent leur vie
En "s' ballant sur le trottoir"

Dans ma rue il y a des femmes qui s' prominent
J'les entends fredonner dans la nuit
Quand je m'endors bercée par une rengaine
J'suis soudain réveillée par des cris
Des coups d'sifflet, des pas qui traînent, qui vont et viennent Puis le silence qui me fait froid dans tout le Coeur
Dans ma rue il y a des femmes qui s' prominent
Et je tremble et j'ai froid et j'ai peur
Et depuis des semaines et des semaines
J'ai plus d' maison, j'ai plus d'argent
J' sais pas comment les autres s'y prennent
Mais j'ai pas pu trouver d' client
J'demande l'aumône aux gens qui passent
Un morceau d' pain, un peu d' chaleur
J'ai pourtant pas beaucoup d'audace
Maintenant c'est moi qui leur fait peur
Dans ma rue tous les soirs je m' promène
On m'entend sangloter dans la nuit
Quand le vent jette au ciel sa rengaine
Tout mon corps est glacé par la pluie
Mais je n' peux plus, j'attends sans cesse que le bon Dieu vienne
Pour m'inviter à me réchauffer tout près de Lui for
Dans ma rue il y a des anges qui m'emmènent
Pour toujours mon cauchemar est fini

Γεια σας, σήμερα για πρώτη φορά θα ασχοληθούμε με ένα ξένο αλλά όχι αγγλόφωνο τραγούδι. Το σημερινό τραγούδι μας έρχεται από την Γαλλία και σε πρώτη εκτέλεση το είχε πει η Edith Piaf. Τώρα η τριαντάχρονη ZAZ κατά κόσμον Isabelle Geffroy έρχεται με μια απίστευτη επανεκτέλεση του κομματιού στο καινούργιο της album με τίτλο "je veux". Στο πρώτο album της ΖΑΖ φαίνονται καθαρά οι επιρροές της από την jazz, αλλά δεν μένει μόνο εκεί. Συνδυάζει με ξεχωριστό τρόπο στοιχεία τσιγγάνικης μουσικής, soul ακόμα και pop. Οι ομοιότητες στην φωνή της με την Edith Piaf είναι χαρακτηριστικές. Αυτό φαίνεται και από το "Dans ma rue" αλλά και από το "Ni oui ni non". Πάντως, αυτές οι συγκρίσεις μάλλον δεν θα έπρεπε να γίνονται γιατί από τη μία η Edith Piaf είναι ένας θρύλος αλλά και από την άλλη η ZAZ είναι μία κοπέλα με ιδιαίτερη φωνή και πολύ ταλέντο που αυτές οι συγκρίσεις μπορεί να την κολακεύουν αλλά σίγουρα την αδικούν αφού από τα τραγούδια της βγάζει καθαρά την δική της προσωπικότητα.
Μετά από λίγο ψάξιμο στο διαδίκτυο βρήκα την αγγλική μετάφραση του κομματιού (μιας και τα γαλλικά μου είναι σε άθλιο επίπεδο) και σας την παραθέτω

I live at the corner of old montmartre
my father returns drunk every night
and the four of us are fed (And in order to feed us)
My poor mother works at the washhouse
I am sick, I dream through my window
I look pass people moreover (I watch the people pass)
when the day comes to vanish
there are things that brought me a little fear (This is Ok but should be in present tense)
in my street there are people who take a walk
I hear their whispers in the night
when I’m sent to sleep nourished by the corny old tunes (bercee=rocked to sleep, soothed)
I am suddenly waken from the cries
the final whistle, to stop those lurking, who go and come (Blows on whistles, lingering footsteps, which comme and go)
then the silence that makes me cold in every heart
in my street there are ghosts who take a walk
and I shake and I am cold and I am afraid
my father he tells me one day: “ daughter,
you will not stay here without an end (OR forvever)
you are good at nothing, this is familly (You're good for nothing, it's a family trait)
it’s a mistake to see at earning enough for your bread (You ought to try to find a way to...)
the men find you rather pretty
you go out at night (You'd only have to go out [to work] at night)
there are good women who acquire their lives (earn their living)
in “ dangling themselves over the sidewalk” (swaying their hips)
in my street there are women who take a walk
I hear them sing softly in the night
when I’m sent to sleep nourished by the corny old tunes
I am suddenly am waken from the cries
the final whistle, to stop those lurking, who go and come
then the silence that makes me cold in all the hearts (my whole heart)
in my street there are women who take a walk
and I shake and I’m cold and I’m afraid
and after weaks and the weak (And now it's already been weeks and weeks that)
I have more home,I have more money (no longer a home, money)
I know the others (I don't know how the others go about it, manage it)
but I didn’t try looking for clinets (I couldn't find any)
I asked all people who passed by for charity
a piece of bread, a little bit of warmth
I had however not much of boldness
now it is me who fears them (I make them afraid)
in my street all nights I go for a walk
they hear me sob in the night
when the wind drops from the heavens it's corny old tune
all my body is ice for the rain
but I can’t anymore, I waited ceaselessly (for the good god to come)
an invitation to be warmed all near him
in my street there are angles who took me (are taking me away)
for always my nightmares are finished!

Ακούστε το


Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Ρέκβιεμ για τον Νίκο (Ωχρά Σπειροχαίτη)


Νύχτα Γενάρη μαθητικά
πόλη που καίγεται λουλούδι π' ανθίζει
μάτια που χαίρονται ανταύγειες του χάους
σκιάχτρα σκιαγμένα τυράννων υπάλληλοι

Στο χαλασμό ο Νίκος με βρίσκει
με τραβάει απ' το χέρι βόλτα να πάμε
στην Κάνιγγος λέει ο μπάτσοι συντονίζονται
να δούμε πρώτα και μετά να τα "χώσουμε"

Βραχνή η φωνή βραχνή και η βόλτα
στην πλατεία μας στρίμωξαν στα χέρια μας κόζαραν
μας πέταξαν κούτσουρα σε καπνισμένους ματάδες
χτυπάγαν γελώντας οι παρακρατικοί

Σφίξε το χέρι μου ματωμένος μη γελάς
το πείσμα δεν τσακίζεται μα σε χτυπήσανε πολύ

Ο χρόνος κύλησε χωρίς περιστροφές
τον Νίκο διέκρινες μέσα στους αρνητές
δεκαεννιάχρονα κείμενα και φωνές
φιγούρα που διαγράφονταν από τις φωτιές

Μπροστά του βγήκε ραντεβού με τον στρατό
κλαγγή γνωστή ταπείνωσης κάλεσμα
νωρίς για το Νίκο συνείδησης παίδεμα
ρημάδα απόφαση γι' ανάπηρους δρόμους

Ολόκληρους μήνες έξη φαγώθηκε
η βραχνή του σάλπιγγα σαρακώθηκε
είπε θα πάω κι ας πάει στο διάολο
παράταιρη πίστη στο μέλλον που ράγιζε

Σφίξε το χέρι μου καθώς βαραίνει ο ουρανός
ο κίνδυνος σαρκώνεται όταν εμείς κοιτάμε αλλού

Βουβή συναίνεση μπροστά στο χαρτί
Κιλκίς ορίστηκε η δύσκολη στιγμή
οι γονείς γελούσαν ξεχρέωναν νωρίς, όμως
στην "καθώς πρέπει" μοίρα ο εφιάλτης κυριαρχεί

Η απόφαση έπεισε όλους τους άλλους
μα ο Νίκος δε χωρούσε πια πουθενά
στο ξενοδοχείο αφήνει τα πράγματα
κι η βόλτα στην πόλη χακί μέγγενη

Το ξημέρωμα φέρνει βιασμό ανελέητο
η κουστωδία δημίων έχει παραταχθεί
μα ο Νίκος πυρακτωμένος στο δικό του οδόφραγμα
απ' το δώμα γελάει κι απογειώνεται

Σφίξε το χέρι μου ματωμένος μη γελάς
Σε κανένα δεν χαρίστηκες κι αμήχανους μας χαιρετάς
Για τους Ωχρά Σπειροχαίτη έχουμε μιλήσει και σε άλλη ανάρτηση, απλά σήμερα και καθώς πλησιάζει η μέρα που κάποιοι φίλοι παρουσιάζονται στον στρατό είπα να μοιραστώ μαζί σας ένα τραγούδι που γράφτηκε με αφορμή ένα πραγματικό γεγονός. Απλά θα παραθέσω την είδηση και θα αφήσω τα σχόλια αυτή τη φορά σε εσάς...

Τρίτη 21 Ιουλίου 1992
Ειδήσεις - Ελλάδα
___________________________________________________
Στο κενό πριν φορέσει το χακί
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Ευαίσθητο παιδί, χωρίς κανένα ψυχολογικό πρόβλημα, που αντιμετώπιζε την ψύχραιμα την στρατιωτική θητεία, έλεγαν για τον 19χρονο Νίκο Παπαδημητρίου από την Αθήνα, συγγενείς και φίλοι που δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ο νεαρός τελείωσε την ζωή του "βουτώντας" από τον τέταρτο όροφο ξενοδοχείου του Κιλκίς, λίγες ώρες πριν παρουσιαστεί στο Εκπαιδευτικό Κέντρο της περιοχής.
ΗΤΑΝ στα 19 και
πήδηξε από
μπαλκόνι

Στις 4:30 χθες τα ξημερώματα σύμφωνα με την αστυνομική ανακοίνωση ο 19χρονος βγήκε στο μπαλκόνι και πήδηξε στο κενό. Τραυματίστηκε θανάσιμα.
Ξεψύχησε πριν το ασθενοφόρο φτάσει στο νοσοκομείο. Η νεκροψία έδειξε ότι από την πτώση
προκλήθηκε ρήξη σπλάχνων και ακατάσχετη αιμορραγία. Τα σπλάχνα του στάλθηκαν στο τοξικολογικό εργαστήριο για να εξακριβωθεί αν βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ ή άλλης ουσίας. Ο Παπαδημητρίου είχε φτάσει στο Κιλκίς το πρωί της Κυριακής. Είχε ταξιδέψει με πτήση της "Ολυμπιακής" μέχρι την Θεσσαλονίκη και από εκεί οδικά στο Κιλκίς.
Οι μετακινήσεις με αεροπλάνο ήταν ανάμεσα στις συμφωνίες που έκανε με τους δικούς του... Όπως είπε η μητέρα του στους
αστυνομικούς που ασχολούνται με το θέμα τρεις μέρες πριν φτάσει στο Κιλκίς είχαν πάει σε ταβέρνα και συμφώνησαν όταν θα έπαιρνε άδειες να γυρίζει στο σπίτι αεροπορικώς. "Αντιμετώπιζε το θέμα της θητείας ψύχραιμα. Είχαμε συμφωνήσει για όλα και δεν καταλαβαίνω, γιατί;", αναρωτιόταν η μάνα.
Ο 19χρονος θα παρουσιάζονταν στο Κέντρο Νεοσύλλεκτων στο 604 Τάγμα Πεζικού λίγο έξω από το Κιλκίς. Ήταν το μεγαλύτερο παιδί πολύτεκνης οικογένειας και θα υπηρετούσε ένα χρόνο.



Ακούστε το


Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Βίκυ (Joanna Drigo)



Η μικρούλα Βίκυ πάντα έτρωγε φρίκη
σαν έμενε μοναχή
Φοβόταν τους καθρέφτες, τα είδωλα, οι ψεύτες
της στήσανε μια φυλακή
το ντύσιμο στη τρίχα, τα λούσα και τα σπίτια
οι γόβες της μικροί θεοί
μα το μυαλό στην ψύξη, καλύτερα είναι έτσι
που να το κουβαλάς μαζί

Θα βρω, θα βρω, θα βρω εκείνο που ζητώ
μπορώ, μπορώ, μπορώ απ' τη στάχτη μου να γεννηθώ

Είχε και τον δικό της να στέκει στο πλευρό της
μα δε του ήταν αρκετή
το έβρισκε αστείο να σκέφτεται για δύο
και να κρατάει επαφή
Οι δυο τους ενωθήκαν και αιώνια ορκιστήκαν
πως θα κρατήσουν τον χορό
λατρεύαν ό,τι αστράφτει, πηγαίνανε σε πάρτι
μιλούσανε για τον καιρό

Θα βρω, θα βρω, θα βρω εκείνο που ζητώ
μπορώ, μπορώ, μπορώ απ' τη στάχτη μου να γεννηθώ

Ο χρόνος τους κυλούσε, η Βίκυ όμως γελούσε
όταν αυτός είχε δουλειά
γι αυτό μια μέρα του 'πε,
μωρό μου θα σ' αφήσω
για να βρω μια ζεστή καρδιά

Θα βρω, θα βρω, θα βρω την άκρη που ζητώ
μπορώ, μπορώ, μπορώ απ' τη στάχτη μου να γεννηθώ
Καλή σας μέρα και αν και καθυστερημένα καλή χρονιά σε όλους. Σήμερα θα ασχοληθούμε με μία καινούργια Ελληνίδα τραγουδοποιό που το όνομα της μας παραπέμπει σε ξένη τραγουδίστρια. Ωστόσο η Joanna είναι βέρα Ελληνίδα και το πραγματικό της όνομα είναι Ιωάννα Δριγκοπούλου. Την πρώτη της εμφάνιση στην δισκογραφία η εν λόγω κυρία την έκανε με το album "Κάποιες ώρες γεννιούνται τα όνειρα", ένα album με 11 διαφορετικά τραγούδια 5 εκ των οποίων είναι αγγλόφωνα. Στίχους και μουσική υπογράφει η ίδια. Το σημερινό μας τραγούδι "Βίκυ" είναι από τα πιο αισθαντικά τραγούδια του δίσκου στα οποία η Joanna με την συνοδεία κιθάρας μας μαγεύει με την απλή μελωδία και την απαλή και ζεστή φωνή της. Σίγουρα προτιμάω την Joanna σε τέτοιου είδους τραγούδια παρά σε πιο δυνατά και γρήγορα. Το χρώμα της φωνής της σε ταξιδεύει όταν πρόκειται για απαλές μελωδίες. Ωστόσο τα καταφέρνει πολύ καλά και στα πιο rock τραγούδια του δίσκου, απλά χωρίς να με συνεπαίρνει. Σε αυτό το σημείο πιστεύω αξίζει να πούμε συγχαρητήρια στην Joanna που έκανε μία αξιόλογη πρώτη δουλειά βγάζοντας μέσα από το συγκεκριμένο album 4 τραγούδια που είναι παραπάνω από άξια προσοχής (μέσα σε αυτά είναι και το ομώνυμο) και να ακούσουμε το πανέμορφο "Βίκυ".

Υ.Γ. Ξέχασα να αναφέρω ότι την παραγωγή στο συγκεκριμένο album την έκανε ο Φίλιππος Πλιάτσικας. Ναι, ναι καλά ακούσατε, άλλωστε είχαν και αρκετές συνεργασίες live οπότε πάντα κάπου προς τα εκεί οδηγούν τα πράγματα.

Ακούστε το