Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Κυρ Διευθυντά των Δίσκων (Νίκος Παπάζογλου)



Κυρ Διευθυντά των δίσκων
έχω ένα νταλκά βαρύ

Όργανο γλυκό θα πιάσω
τραγουδάκι να της φτιάσω
κάν' το δίσκο ν' ακουστεί (Χ2)

Να το πω από το ράδιο
να της έδινα κουράγιο

Να μ' ακούσει να με νιώσει
το μυαλό της να διορθώσει (Χ2)

Κυρ εταιρειάρχη βιάσου
άντε να 'χεις την υγειά σου
έχω να της πω πολλά
με μιαν όμορφη πενιά
κι ας με ρίξεις στα λεφτά
κι ας μην πάρω ποσοστά

Δεν μπορώ να περιμένω
είμαι βρέφος πεινασμένο
μη μού λες γι' αναβολή
και μέ τυραννάς κι εσύ

Κυρ Διευθυντά των δίσκων
έχω ήχο κι υλικό

Να βγω να το τραγουδήσω
ίσως και τη μεταπείσω
στα κανάλια να το πω (Χ2)

Την αγάπη μου δεν ξέρεις
μ' απ' αυτή κι εσύ υποφέρεις

Κι' όταν πίνεις κι είσαι μόνος
κλαίει ο κρυφός σου πόνος (Χ2)

<<Θυμάμαι ότι τα τραγούδια αυτά έγιναν μέσα σε λίγες ημέρες μαζί με τον Μανώλη Ρασούλη, σε μια εποχή άκρως πολιτικοποιημένη και υπό το δέος των τραγουδιών του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη...κι ενός ανάλογου μουσικού κλίματος που κυριαρχούσε τότε. Και ίσως να ήταν μια διακριτική απάντηση σ 'αυτήν την εποχή. Θυμάμαι τη νύχτα που ταξιδεύαμε με το τρένο για τη Θεσσαλονίκη, όπου θα ηχογραφούσαμε το δίσκο σ 'ένα μικρό στούντιο του Νίκου Παπάζογλου. Πόσο απίθανο μου φαινόταν ότι αυτά τα τσιφτετέλια, οι ρούμπες θα κυκλοφορούσαν δημοσίως! Το πρώτο τραγούδι ήταν η "τρελή κι αδέσποτη" που μπορεί κανείς να πει ότι ήταν και το εμβληματικό τραγούδι αυτού του δίσκου. Κατά κάποιον τρόπο είχα εκπλήξει τον ίδιο μου τον εαυτό διότι μέχρι τότε, η μουσική που έγραφα ήταν ενός άλλου ύφους. Ανακάλυπτα συγχρόνως και τη σχέση μου με τη λαϊκή μουσική >>. Ο Νίκος Ξυδάκης ανακαλεί στη μνήμη του εικόνες από τα τέλη της δεκαετίας του '70 και περιγράφει το πλαίσιο, κοινωνικό και καλλιτεχνικό, μέσα στο οποίο προέκυψε ένας από τους σημαντικότερους δίσκους των τελευταίων δεκαετιών. Η συγκυρία ήταν πραγματικά ευτυχής και το έφερε να συναντηθούν ο νίκος Ξυδάκης με τον Μανώλη Ρασούλη, τον άνθρωπο που για πολλούς άλλαξε την πορεία του ελληνικού στίχου, με τον Διονύση Σαββόπουλο, που ανέλαβε την παραγωγή, και μ 'ένα νεαρό τραγουδιστή από την Θεσσαλονίκη. Η βαθιά του φωνή, με το μοναδικό λυγμό της και το χρώμα της, μόνο απαρατήρητη δεν μπορούσε να περάσει. Ήταν ο Νίκος Παπάζογλου. Η ηχογράφηση του δίσκου γίνεται στο νεοσύστατο στούντιο "Αγροτικόν", τα τραγούδια βγαίνουν στον αέρα και σκάνε σαν βόμβα στα θεμέλια του "μουσικού καθωσπρεπισμού". Δεν θυμίζουν τίποτε απ 'όλα τα τραγούδια της εποχής. Δεν ήταν λαϊκά αλλά ούτε και ροκ. Ήταν όμως αληθινά, αυθεντικά, άμεσα. "Κυρ Διευθυντά των δίσκων, έχω ενάν νταλκά βαρύ, όργανο γλυκό θα πιάσω, τραγουδάκι να της φτιάσω, κάν ' το δίσκο ν 'ακουστεί..." . Κι ο δίσκος ακούστηκε και ακούγεται. Κι όλα είναι πια ιστορία...
Για το παραπάνω άρθρο καθώς και την συνέντευξη του Νίκου Ξυδάκη πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Μελωδία 99.2 καθώς και την "καθημερινή", μιας και σε ειδική έκδοση της "καθημερινής" στις 29/6/2003 εμφανίζεται το παρόν άρθρο που μοιράζομαι σήμερα μαζί σας.

Ακούστε το


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου