Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Αμφιβολία (Φοίβος Δεληβοριάς)



Θα αμφιβάλλεις, γιατί έτσι παίζεται αυτό
Η φαντασία σου Θα βάζει στην αγάπη μου εμπόδιο
Οι συγγενείς σου , οι φίλοι απ'το δημοτικό
Ταινίες με τίτλους όπως"Η αγάπη το βάζει στα πόδια"
Ο βίος ο σύγχρονος, το άρωμα σου που σε κάνει ξεχωριστή
Η κάμερά σου που στέκεται στο φούτερ σου και σε κοιτάζω
Κάποιος που υπήρξε και κάποιος που δεν ήρθε στη σωστή σου στιγμή
Εγώ παράλυτος κι Εγώ που περπετώντας το κορμί μου γυμνάζω

Θα αμφιβάλλω, γιατί έτσι κουρδίζεται αυτό
Η εμπειρία μου θα υψώνει στο δόσιμό σου εμπόδια
Η απόδρασή μου, οι τσόντες μου σ'ένα φόλντερ κρυφό
Και τα χαρτάκια στο αμάξι από χιλιάδες διόδια
Ο βίος της Τέχνης, το στούντιο, μ'ένα PC που κρασάρει διαρκώς
Η κάμερά μου που στέκεται στο πιάνο μου και με κοιτάζεις
Κάποια που υπήρξε και κάποια που μ'έκανε να νιώθω μισός
Εσύ αριστούργημα κι Εσύ μόνη το μέικ-απ να βγάζεις

Θα αμφιβάλλεις, γιατί έτσι πηγαίνει αυτό
Έτσι οδηγείται, έτσι φλέγεται, έτσι ανεβαίνει στη μέρα
Έτσι το μάθαν οι άνθρωποι κάτω από τον ουρανό
Αυτό πιστέψαν οι άνθρωποι κι αυτό πάει τον κόσμο πιο πέρα
Θα αμφιβάλλω, γιατί έτσι πρέπει να παίξω κι εγώ
Η φαντασία μου θα βάζει στην αγάπη σου εμπόδια
Είναι ο άγραφος κώδικας, είναι το κοινό μυστικό
Είναι μια βόλτα στα σύννεφα, που πάντα γυρνάς με τα πόδια

Για τον Φοίβο Δεληβοριά έχουμε ξαναμιλήσει μέσα από το Στιχοι-θείτε και πιστέψτε με όσο βγάζει τέτοια τραγούδια σαν την "αμφιβολία" και τέτοια album σαν το "Ο αόρατος άνθρωπος" θα μιλάμε πολύ συχνά γι' αυτόν. Αφορμή λοιπόν μας έδωσε το καινούργιο του album το οποίο κυκλοφόρησε μέσα στον Δεκέμβρη του 2010, το οποίο περιέχει 11 καταπληκτικά κομμάτια. Μάλιστα ένα από αυτά το "Ωροσκόπιο" το ερμηνεύει η μοναδική Αρλέτα. Ο Φοίβος στο καινούργιο του album φαίνεται πιο ώριμος από ποτέ. Παρέα με τον Σταμάτη Σταματάκη (μπάσο & κοντραμπάσο) και τον Γιώργο Κατσάνο σε 20 διαφορετικά όργανα (πιάνο, Epinette des Vosges, μουσικό πριόνι, theremin, theatre organ, στυλόφωνο κ.α.) χάρισαν στα κομμάτια μοναδικά εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις. Αρκετά όμως, ας απολαύσουμε την ηλεκτρονική "αμφιβολία" του Φοίβου Δεληβοριά...

Ακούστε το


Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

Ο Λόγος που μου Είπες Σ' Αγαπώ


Ακόμα στριφογυρίζω στο μεθυσμένο μου κρεβάτι,

για ένα σου γέλιο, για ένα σου μόνο δάκρυ.

Καλύπτω με το σεντόνι κάθε πτυχή του εαυτού μου,

τον κάθε μου φόβο την κάθε ανασφάλεια.

Να περισώσω θέλω απ’ τα συντρίμμια του μυαλού μου

και την χαμένη μου υπερηφάνεια.


Λένε πως κάτι τέτοιες ώρες βασανίζεσαι

και το μυαλό παίζει περίεργα παιχνίδια.

Κι είναι καλύτερα στον ύπνο να βυθίζεσαι,

Απ’ το να περιφέρεσαι ξανά στα ίδια και τα ίδια.


Απόψε όμως θ’ αντέξω του Μορφέα τις προκλήσεις

μόνος πάλι θα ξαγρυπνώ.

Να ψάχνω μέσα στις χαμένες μου αισθήσεις

τον λόγο που μου είπες σ’ αγαπώ.

Τον λόγο που μου είπες σ’ αγαπώ.


Τον λόγο που στριφογυρίζω στο μεθυσμένο μου κρεβάτι,

Τον λόγο που σκεπάζω ως και τα όνειρα μου.

Για ένα γέλιο, για ένα δάκρυ, για μιαν απάτη,

Γι’ αυτό που κάποιοι λένε αληθινή αγάπη.


Λένε πως κάτι τέτοιες ώρες βασανίζεσαι

και το μυαλό παίζει περίεργα παιχνίδια.

Κι είναι καλύτερα στον ύπνο να βυθίζεσαι,

Απ’ το να περιφέρεσαι ξανά στα ίδια και τα ίδια.


Απόψε όμως θ’ αντέξω του Μορφέα τις προκλήσεις

μόνος πάλι θα ξαγρυπνώ.

Να ψάχνω μέσα στις χαμένες μου αισθήσεις

τον λόγο που μου είπες σ’ αγαπώ.

Τον λόγο που μου είπες σ’ αγαπώ.


Γεια σας και σήμερα, αν και νωρίτερα απ' ότι συνήθως θα μοιραστώ μαζί σας ένα ακόμα τραγούδι στο οποίο έχω γράψει τα λόγια. Για πρώτη φορά εκτός από τους στίχους θα ακούσετε και τη μουσική του τραγουδιού η οποία ανήκει στον πολύ καλό μου φίλο Άρη ο οποίος εδώ και κάποιους μήνες ζει στην Δανία και όποτε μπορεί ανεβάζει και κανένα κομμάτι στο Στιχοι-θείτε. Ο Άρης όντας πολυτάλαντος (ναι με έχει πληρώσει...) είναι και ο ερμηνευτής του συγκεκριμένου τραγουδιού. Σας αφήνω να το ακούσετε και περιμένω με αγωνία τα σχόλια σας.

Ακούστε το







Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

Του Έρωτα και του Θανάτου (Θανάσης Παπακωνσταντίνου)



Στης πικροδάφνης τον ανθό και στης ιτιάς το δάκρυ
που στάζει όλο παράπονο στης ποταμιάς την άκρη
στου κόρφου σου τα βότανα και στην ποδιά σου πάνω
έγειρα να αποκοιμηθώ, τον πυρετό να γιάνω

Έκλεισα τα ματάκια μου κι είδα όνειρο μεγάλο
πως σε μια αυλή, για χάρη σου, πάλευα με το χάρο
Και φώναξες σαν σ' άρπαξε και μ' είδες να σαστίζω:
"μη με φοβάσαι αγάπη μου λιβάνι κι αν μυρίζω,
μόνο σκουλήκι να γενείς, να 'ρθεις να μ' ανταμώσεις
κρυφά στο σώμα μου να μπεις, γλυκό φιλί να δώσεις
Ένα φιλί αλλιώτικο που ανάσα δε θα φέρνει
μα μες στης γης τις μυρωδιές τα κάλλη μου θα σπέρνει"

Σκουλήκι γίνηκα κι εγώ κι ήρθα να σ' ανταμώσω,
κρυφά στο σώμα σου να μπω, γλυκά φιλιά να δώσω
Στο έμπα χίλια σου 'δωκα, στο έβγα δυο χιλιάδες,
γλυκά να λιώσεις, να χυθείς, σαν τις χλωμές λαμπάδες

Κι εκεί στης γης τις μυρωδιές, στην παιχνιδιάρα σήψη
ο Έρωτας τον Θάνατο μπόρεσε να νικήσει
Απ' τα φιλιά που χάρισα στα κάλλη του κορμιού σου
λουλούδι φύτρωσε μικρό που πίνει απ' τους χυμούς σου
Λουλούδι που κι αν μαραθεί τη μυρωδιά δε χάνει
γιατί δακρύζει σαν ιτιά κι ανθεί σαν πικροδάφνη

Καλησπέρα σας, για τον Θανάση Παπακωνσταντίνου έχουμε μιλήσει και σε προηγούμενη ανάρτηση. Απλά σήμερα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα τραγούδι του από το τελευταίο του album με τίτλο " Ο ελάχιστος εαυτός" το οποίο την πρώτη φορά που το άκουσα έμεινα άφωνος. Ο τίτλος του κομματιού είναι "Του έρωτα και του θανάτου" και πραγματικά ο στίχος του είναι ανεπανάληπτος. Το άλλο γεγονός που μου έκανε εντύπωση είναι ότι δεν ξέρουμε ποιος έχει γράψει τα λόγια στο συγκεκριμένο τραγούδι. Η μουσική φυσικά ανήκει στον Θανάση αλλά τα λόγια;
Όπως και να έχει ο στιχουργός αξίζει πάρα πολλά συγχαρητήρια καθώς έχει γράψει ένα βαθιά ερωτικό κομμάτι με έναν λίγο ανορθόδοξο τρόπο (θα καταλάβετε μόλις ακούσετε το κομμάτι). Αλλά φυσικά πολλά συγχαρητήρια αξίζει και ο Θανάσης που ανακάλυψε αυτά τα λόγια. Επίσης θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στον Φώτη Σιώτα ο οποίος κάνει φωνητικά στο συγκεκριμένο κομμάτι και συνηθέστερα συμμετέχει στην ενορχήστρωση των περισσότερων κομματιών του Θανάση. Άλλωστε στο συγκεκριμένο album ερμηνεύει και ο ίδιος το "Ποιος θα με θυμάται",ένα πολύ όμορφο τραγούδι που σίγουρα αξίζει να αναζητήσετε και να ακούσετε με προσοχή. Σας αφήνω λοιπόν να απολαύσετε το σημερινό μας τραγούδι και σας υπόσχομαι πως θα επιστρέψω με περισσότερες πληροφορίες για τον στιχουργό του εν λόγω κομματιού (αν και μάλλον πρόκειται για κάποιο παραδοσιακό άγνωστου δημιουργού).


Ακούστε το


Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Dans ma rue (ZAZ)



j'habite un coin du vieux Montmartre
Mon père rentre soûl tous les soirs
Et pour nous nourrir tous les quatre
Ma pauvre mére travaille au lavoir.
Moi j'suis malade, j'rêve à ma fenêtre me
Je regarde passer les gens d'ailleurs
Quand le jour vient à disparaître
Il y a des choses qui me font un peu peur
Dans ma rue il y a des gens qui s' prominent
J'les entends chuchoter dans la nuit
Quand je m'endors bercée par une rengaine
J'suis soudain réveillée par des cris
Des coups d'sifflet, des pas qui traînent, qui vont et viennent
Puis le silence qui me fait froid dans tout le Coeur
Dans ma rue il y a des ombres qui s' prominent
Et je tremble et j'ai froid et j'ai peur
Mon père m'a dit un jour : "la fille,
Tu ne vas pas rester là sans fin
T'es bonn' à rien, ça c'est d'famille
Faudrait voir à gagner ton pain
Les hommes te trouvent plutôt jolie
Tu n'auras qu'à sortir le soir
Il y'a bien des femmes qui gagnent leur vie
En "s' ballant sur le trottoir"

Dans ma rue il y a des femmes qui s' prominent
J'les entends fredonner dans la nuit
Quand je m'endors bercée par une rengaine
J'suis soudain réveillée par des cris
Des coups d'sifflet, des pas qui traînent, qui vont et viennent Puis le silence qui me fait froid dans tout le Coeur
Dans ma rue il y a des femmes qui s' prominent
Et je tremble et j'ai froid et j'ai peur
Et depuis des semaines et des semaines
J'ai plus d' maison, j'ai plus d'argent
J' sais pas comment les autres s'y prennent
Mais j'ai pas pu trouver d' client
J'demande l'aumône aux gens qui passent
Un morceau d' pain, un peu d' chaleur
J'ai pourtant pas beaucoup d'audace
Maintenant c'est moi qui leur fait peur
Dans ma rue tous les soirs je m' promène
On m'entend sangloter dans la nuit
Quand le vent jette au ciel sa rengaine
Tout mon corps est glacé par la pluie
Mais je n' peux plus, j'attends sans cesse que le bon Dieu vienne
Pour m'inviter à me réchauffer tout près de Lui for
Dans ma rue il y a des anges qui m'emmènent
Pour toujours mon cauchemar est fini

Γεια σας, σήμερα για πρώτη φορά θα ασχοληθούμε με ένα ξένο αλλά όχι αγγλόφωνο τραγούδι. Το σημερινό τραγούδι μας έρχεται από την Γαλλία και σε πρώτη εκτέλεση το είχε πει η Edith Piaf. Τώρα η τριαντάχρονη ZAZ κατά κόσμον Isabelle Geffroy έρχεται με μια απίστευτη επανεκτέλεση του κομματιού στο καινούργιο της album με τίτλο "je veux". Στο πρώτο album της ΖΑΖ φαίνονται καθαρά οι επιρροές της από την jazz, αλλά δεν μένει μόνο εκεί. Συνδυάζει με ξεχωριστό τρόπο στοιχεία τσιγγάνικης μουσικής, soul ακόμα και pop. Οι ομοιότητες στην φωνή της με την Edith Piaf είναι χαρακτηριστικές. Αυτό φαίνεται και από το "Dans ma rue" αλλά και από το "Ni oui ni non". Πάντως, αυτές οι συγκρίσεις μάλλον δεν θα έπρεπε να γίνονται γιατί από τη μία η Edith Piaf είναι ένας θρύλος αλλά και από την άλλη η ZAZ είναι μία κοπέλα με ιδιαίτερη φωνή και πολύ ταλέντο που αυτές οι συγκρίσεις μπορεί να την κολακεύουν αλλά σίγουρα την αδικούν αφού από τα τραγούδια της βγάζει καθαρά την δική της προσωπικότητα.
Μετά από λίγο ψάξιμο στο διαδίκτυο βρήκα την αγγλική μετάφραση του κομματιού (μιας και τα γαλλικά μου είναι σε άθλιο επίπεδο) και σας την παραθέτω

I live at the corner of old montmartre
my father returns drunk every night
and the four of us are fed (And in order to feed us)
My poor mother works at the washhouse
I am sick, I dream through my window
I look pass people moreover (I watch the people pass)
when the day comes to vanish
there are things that brought me a little fear (This is Ok but should be in present tense)
in my street there are people who take a walk
I hear their whispers in the night
when I’m sent to sleep nourished by the corny old tunes (bercee=rocked to sleep, soothed)
I am suddenly waken from the cries
the final whistle, to stop those lurking, who go and come (Blows on whistles, lingering footsteps, which comme and go)
then the silence that makes me cold in every heart
in my street there are ghosts who take a walk
and I shake and I am cold and I am afraid
my father he tells me one day: “ daughter,
you will not stay here without an end (OR forvever)
you are good at nothing, this is familly (You're good for nothing, it's a family trait)
it’s a mistake to see at earning enough for your bread (You ought to try to find a way to...)
the men find you rather pretty
you go out at night (You'd only have to go out [to work] at night)
there are good women who acquire their lives (earn their living)
in “ dangling themselves over the sidewalk” (swaying their hips)
in my street there are women who take a walk
I hear them sing softly in the night
when I’m sent to sleep nourished by the corny old tunes
I am suddenly am waken from the cries
the final whistle, to stop those lurking, who go and come
then the silence that makes me cold in all the hearts (my whole heart)
in my street there are women who take a walk
and I shake and I’m cold and I’m afraid
and after weaks and the weak (And now it's already been weeks and weeks that)
I have more home,I have more money (no longer a home, money)
I know the others (I don't know how the others go about it, manage it)
but I didn’t try looking for clinets (I couldn't find any)
I asked all people who passed by for charity
a piece of bread, a little bit of warmth
I had however not much of boldness
now it is me who fears them (I make them afraid)
in my street all nights I go for a walk
they hear me sob in the night
when the wind drops from the heavens it's corny old tune
all my body is ice for the rain
but I can’t anymore, I waited ceaselessly (for the good god to come)
an invitation to be warmed all near him
in my street there are angles who took me (are taking me away)
for always my nightmares are finished!

Ακούστε το


Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Ρέκβιεμ για τον Νίκο (Ωχρά Σπειροχαίτη)


Νύχτα Γενάρη μαθητικά
πόλη που καίγεται λουλούδι π' ανθίζει
μάτια που χαίρονται ανταύγειες του χάους
σκιάχτρα σκιαγμένα τυράννων υπάλληλοι

Στο χαλασμό ο Νίκος με βρίσκει
με τραβάει απ' το χέρι βόλτα να πάμε
στην Κάνιγγος λέει ο μπάτσοι συντονίζονται
να δούμε πρώτα και μετά να τα "χώσουμε"

Βραχνή η φωνή βραχνή και η βόλτα
στην πλατεία μας στρίμωξαν στα χέρια μας κόζαραν
μας πέταξαν κούτσουρα σε καπνισμένους ματάδες
χτυπάγαν γελώντας οι παρακρατικοί

Σφίξε το χέρι μου ματωμένος μη γελάς
το πείσμα δεν τσακίζεται μα σε χτυπήσανε πολύ

Ο χρόνος κύλησε χωρίς περιστροφές
τον Νίκο διέκρινες μέσα στους αρνητές
δεκαεννιάχρονα κείμενα και φωνές
φιγούρα που διαγράφονταν από τις φωτιές

Μπροστά του βγήκε ραντεβού με τον στρατό
κλαγγή γνωστή ταπείνωσης κάλεσμα
νωρίς για το Νίκο συνείδησης παίδεμα
ρημάδα απόφαση γι' ανάπηρους δρόμους

Ολόκληρους μήνες έξη φαγώθηκε
η βραχνή του σάλπιγγα σαρακώθηκε
είπε θα πάω κι ας πάει στο διάολο
παράταιρη πίστη στο μέλλον που ράγιζε

Σφίξε το χέρι μου καθώς βαραίνει ο ουρανός
ο κίνδυνος σαρκώνεται όταν εμείς κοιτάμε αλλού

Βουβή συναίνεση μπροστά στο χαρτί
Κιλκίς ορίστηκε η δύσκολη στιγμή
οι γονείς γελούσαν ξεχρέωναν νωρίς, όμως
στην "καθώς πρέπει" μοίρα ο εφιάλτης κυριαρχεί

Η απόφαση έπεισε όλους τους άλλους
μα ο Νίκος δε χωρούσε πια πουθενά
στο ξενοδοχείο αφήνει τα πράγματα
κι η βόλτα στην πόλη χακί μέγγενη

Το ξημέρωμα φέρνει βιασμό ανελέητο
η κουστωδία δημίων έχει παραταχθεί
μα ο Νίκος πυρακτωμένος στο δικό του οδόφραγμα
απ' το δώμα γελάει κι απογειώνεται

Σφίξε το χέρι μου ματωμένος μη γελάς
Σε κανένα δεν χαρίστηκες κι αμήχανους μας χαιρετάς
Για τους Ωχρά Σπειροχαίτη έχουμε μιλήσει και σε άλλη ανάρτηση, απλά σήμερα και καθώς πλησιάζει η μέρα που κάποιοι φίλοι παρουσιάζονται στον στρατό είπα να μοιραστώ μαζί σας ένα τραγούδι που γράφτηκε με αφορμή ένα πραγματικό γεγονός. Απλά θα παραθέσω την είδηση και θα αφήσω τα σχόλια αυτή τη φορά σε εσάς...

Τρίτη 21 Ιουλίου 1992
Ειδήσεις - Ελλάδα
___________________________________________________
Στο κενό πριν φορέσει το χακί
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Ευαίσθητο παιδί, χωρίς κανένα ψυχολογικό πρόβλημα, που αντιμετώπιζε την ψύχραιμα την στρατιωτική θητεία, έλεγαν για τον 19χρονο Νίκο Παπαδημητρίου από την Αθήνα, συγγενείς και φίλοι που δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ο νεαρός τελείωσε την ζωή του "βουτώντας" από τον τέταρτο όροφο ξενοδοχείου του Κιλκίς, λίγες ώρες πριν παρουσιαστεί στο Εκπαιδευτικό Κέντρο της περιοχής.
ΗΤΑΝ στα 19 και
πήδηξε από
μπαλκόνι

Στις 4:30 χθες τα ξημερώματα σύμφωνα με την αστυνομική ανακοίνωση ο 19χρονος βγήκε στο μπαλκόνι και πήδηξε στο κενό. Τραυματίστηκε θανάσιμα.
Ξεψύχησε πριν το ασθενοφόρο φτάσει στο νοσοκομείο. Η νεκροψία έδειξε ότι από την πτώση
προκλήθηκε ρήξη σπλάχνων και ακατάσχετη αιμορραγία. Τα σπλάχνα του στάλθηκαν στο τοξικολογικό εργαστήριο για να εξακριβωθεί αν βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ ή άλλης ουσίας. Ο Παπαδημητρίου είχε φτάσει στο Κιλκίς το πρωί της Κυριακής. Είχε ταξιδέψει με πτήση της "Ολυμπιακής" μέχρι την Θεσσαλονίκη και από εκεί οδικά στο Κιλκίς.
Οι μετακινήσεις με αεροπλάνο ήταν ανάμεσα στις συμφωνίες που έκανε με τους δικούς του... Όπως είπε η μητέρα του στους
αστυνομικούς που ασχολούνται με το θέμα τρεις μέρες πριν φτάσει στο Κιλκίς είχαν πάει σε ταβέρνα και συμφώνησαν όταν θα έπαιρνε άδειες να γυρίζει στο σπίτι αεροπορικώς. "Αντιμετώπιζε το θέμα της θητείας ψύχραιμα. Είχαμε συμφωνήσει για όλα και δεν καταλαβαίνω, γιατί;", αναρωτιόταν η μάνα.
Ο 19χρονος θα παρουσιάζονταν στο Κέντρο Νεοσύλλεκτων στο 604 Τάγμα Πεζικού λίγο έξω από το Κιλκίς. Ήταν το μεγαλύτερο παιδί πολύτεκνης οικογένειας και θα υπηρετούσε ένα χρόνο.



Ακούστε το